جلسه ۲۹

يك تشريع در ظرف صباوت و يك تشريع در ظرف بلوغ و استطاعت دو مساله است. در ظرف صباوت تشريعش تشريع حج استحباب است در ظرف بلوغ و استطاعت تشريع حج واجب است و ملزم وموبق، تركش ترك موبقه است. لذا اگر به همين نحو شخص بيايد و حتي در زمان بلوغ سالهاي سال از او بگذرد و مستطيع براي اتيان حج نشود و از دنيا برود اين يَعدُّ حاجاً و حجة اسلام را در زمان تشريع صباوت انجام داده و در زمان تشريع هم برايش واجب نشده است مستطيع نبوده كه بخواهد الزام براي حج انجام بشود اين مي‌شود حاج ، لذا به اين مي‌شود گفت حاج، حتي اگر در زمان شيرخوارگي و رضاعت هم به حج برود باز اين مي‌شود به او گفت حاج است ،‌حتماً نبايد كه خودش برود اگر برود و احرام بر او ببنددند و آن شخصي كه ولي از طرف او و یا مباشر از طرف اوست، نیّت کند و او را به مواقف و عرفات و مشعر ببرد و از طرف او رمي كند (ما به حج كه مشرف مي‌شويم مي‌بينيم كه بسياري از افراد مي‌آيند با اطفال شيرخوار و آن را كه ديگر نمی برند رمي بکند، بلکه از طرف او مي‌روند و رمي مي‌كنند) اين الان اگر احرام ببندند و از طرف او بروند اين را انجام بدهند نفس نيتي كه وليّ او انجام مي‌دهد، او به جاي او حج است. حج حساب مي‌شود و اين عجيب است كه چطور به دستگاه خدا اين قدر دقيق و روي حساب است كه مي‌گويند چرا بخل مي‌كني و اين بچه را از اين فيض محروم مي‌كني، وقتي يك همچنين فيضي دارد به اين مي‌رسد حالا که داری او را به مکه می بری خوب او را احرام ببند و از طرف او نيّت كن و داری سعی می کنی او هم همراه خودت باشد از طرف او نیّت کن هم سعی به پای خودت حساب می شود هم به پای او این که زحمت ندارد هم خودت سعی مي‌كني و هم او را به سعی می بری و طواف مي‌كني.