جلسه ۲۹

أعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم اللَه الرحمن الرحیم

از رواياتي كه مربوط به مساله استطاعت وكيفيت قضاء عن حجة الاسلام بود، فارغ شديم و عرض شد كه مسأله حجة ‌الاسلام عبارت است از يك ارتباط خاص بين انسان و بين پروردگار نسبت به اتيان اعمال و افعال مخصوصه كه اين ارتباط خاص در هر مرتبه‌اي محقق مي‌شود و حقيقتش، حقيقت واحده است و بر طبق همان مرتبه نسبت به همان مرتبه تكليف خاص دارد .

بنابراين اگر صبي همراه والدين خودش به حج برده شود آن تكليف را نسبت به حجة الاسلام در زمان صباوت و طفوليت انجام داده است يعني آن حج را انجام داده است و يعد حاجاً يوم القيامه بدون كمترين رتبه يعني همان‌طوري كه در روز قيامت حجاج بيت اللَه را كه مؤدي حجة الاسلام هستند در يك صف قرار مي‌دهند، اين صبي را هم كه قبل از بلوغ به حج رفته است در همان صف قرار مي‌دهند نه يك صف متأخر اين منظور ما است يعني در همان صفي كه فرض كنيد يك فرد چهل ساله را به حج مشرف بکند و اتيان بشود بغل او يك طفل پنج ساله را قرار مي‌دهند يك طفل دو ساله را قرار مي‌دهند و يك طفل رضيع را قرار مي‌دهند، مي‌آيند در كنار او، نه اينكه مثلا فرض كنيد كه چهارده ساله‌ها را يك صف قبل و سيزده ساله ها در يك صف متأخر. 

اين منظور ما است البته منظور ما كه چه عرض كنم ما که هستیم که بخواهیم بگوئیم، منظور ما از روايات كه مي‌فرمايند كه حجة الاسلام را قضا كرده است، عبارت از اين است كه همان حقيقت و واقعيت بدون يك سر سوزن كم و زياد براي صبي ثبت مي‌شود و ديگر نياز نيست به اينكه ما تفسیر كنيم و تاويل كنيم، چطور اینکه تاويل كردند كه حجة الاسلام مراتبي دارد يا اينكه فرض كنيد مسامحه هست يعني مأجور است ثواب است اينها همه تأ‌ويلاتي است كه ما لا یرضی بها صاحبه است .