جلسه ۲۴

أعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم اللَه الرحمن الرحیم

در سال گذشته صحبت در مورد استطاعت، تمام شد و مسأله تخليه سرب ماند كه آن هم مطلب قابل بحثي ندارد و بعضي از جزئيات باقي ماند که در اینجا يك اشاره اي می كنيم و آن روايات مختلفي است براي كساني كه به آنها پيشنهاد حج مي شود.

اگر نظر رفقا باشد در سال گذشته عرض كرديم كه كيفيت بردن حج و دعوت به حج فرق ميكند، و اين مسئله به دو صورت ممكن است باشد:

مسئله اول اینکه به شخص بذل مال شود يعني مال را بياورد و به آن شخص بدهد و تمليك كند براي حج و شخص مالك بشود در اينجا رواياتي داريم كه قضاي حج به معناي اتيان مكرر، واجب نيست، آن حج را انجام داده و وجوبش در اينجا ثابت شده و شرطش كه استطاعت است همان بذل زاد وراحله در اين جا محقق است.

قسم دوم از روايات كه در آن جا بود (البته در اين جا هم داريم كه نمي تواند برگرداند و حرام است و نمي تواند رد كند و اختيار تملك و عدم تملك با او نيست وقتي كه شخص بذل زاد و راحله ميكند، واجب است كه او به حج برود و استطاعت به اين وسيله حاصل شده) قسم دوم اين است كه مال را تمليك نمي‌كند بلکه او را با خود مي برند، يعني مي گويند شما هم با ما بيا، ما كه داريم مي رويم، فرض كنيد كه ماشين ما يك صندلي خالي دارد شما هم بيا سوار شو، یا فرض كنيد كاروان ما يك اسب يا شتر خالي دارد، بيا سوار آن بشو، ما داريم مي رويم می توانیم يك بليط طياره هم براي شما بگيريم شما هم همراه ما باش يك جايي هم براي شما در كاروان مي گيريم و به اين كيفيت شخص را به حج مي برند نه اين كه بذل كنند در اینجا حضرت مي فرمايد: (فليحج اذ استطاع) اين جا را سال گذشته عرض کردیم که چه فرقی است؟ در هر دو صورت مطلب يكي است منتها در اولي بذل مال شده است به عنوان تمليك و در دومي نشده فقط گفتند بيا به حج برويم.