جلسه ۲۳

سفر حج سفري است مانند ساير سفرها، در اياب و ذهاب مانند ساير سفرها است . همان طور كه شخص در سفرها ممكن است كار انجام دهد و با انجام دادن كار بتواند به سفر ادامه دهد و از خصوصيّات سفر متمتّع شود، در سفر حج هم مسئله به همين كيفيّت است.

پس بنابراين ماحصل ادلّه در مباحث گذشته به اين جا رسيد كه: اولاً استطاعت یک امر محدود و محدّد و تعريف شده خاص، كه از ناحيه شارع براي وجوب حج تعريف شده باشد نيست بلكه نظر شارع در اين جا در مسئله استطاعت، همان نظر عرف است و استطاعت همان طور كه در آيات قرآن به آن اشاره شده است به معناي توان و قدرت است و در ساير آيات هم، در مورد مسئله استطاعت داريم؛ وَ مَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ مِنْكُمْ … ﴿النساء، 25﴾ … مَنِ اِسْتَطٰاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً …﴿آل‌عمران‌، 97﴾ يا … إِنِ اِسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطٰارِ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ فَانْفُذُوا لاٰ تَنْفُذُونَ إِلاّٰ بِسُلْطٰانٍ ﴿الرحمن‌، 33﴾ استطاعت يعني توان داشتن، يعني قدرت داشتن، نه اين كه 10 ميليون داشتن و در جيب گذاشتن، اين معناي استطاعت نيست، كسي كه توان دارد در سفر، حتی نان خالي بخورد و به مكه برود، اين شخص مستطيع است. كسي كه ناراحتي معده دارد و نان خالي نمي تواند بخورد و بايد از غذاهايي استفاده كند كه با معده او سازگار باشد اين شخص با نان خالي خوردن در سفر مستطيع نيست، بايد ساير لوازمات را داشته باشد. كسي كه بيماري دارد و براي آن بيماري دوا مي‌خورد، استطاعت او اين است كه بتواند تحصيل آن دوا را بكند در سفر حج، اين نيست كه فقط در اين جا صحّت به معناي تندرستي كامل باشد، خیر، كسي كه ناراحتي قلب دارد اين شخص مي تواند به حج برود ولي قرص هايش را هم با خود ببرد و در آن جا دارويش را بخورد. كسي كه ناراحتي معده دارد در منزل خودش هم ناراحتي معده دارد فرق نمي كند همان دارو و غذایی را كه در منزل مي خورد بايد همان دارو و غذا را در سفر حج بخورد. مسئله حج شوخي نيست فريضه اي است كه در آن اين مسئله مورد توجه قرار نگرفته است .