جلسه ۱۶

در حج در زمان‌های سابق این طوری عمل می‌کردند، یعنی افرادی که مثلا می‌رفتند برای همان مسأله صحت مزاج و اینها؛ مثل الان نبودند که الان رستورانهای بین راه و اینها معلوم نیست چه به آدم می‌دهند! اینها با خودشان برمی‌داشتند و می‌بردند، آن قوتشان بود. نسبت به گوشت هم همینطور گوشت را به یک نحوه‌ای درمی‌آوردند که چند ماه می‌توانست سالم بماند نمک سودش می‌کردند و سُرخ می‌کردند و زیر آفتاب چه می‌کردند که بماند و ماهها هم می‌ماند و خراب نمی‌شد.

بله یک کسی از افراد و از بستگان سببی ما هم همان زمان شاه اینطوری که نقل می‌کنند با ماشین خودشان رفتند مکه، پیکان داشتند، می‌گفتند با پیکان رفتیم مکه زمان شاه و آمدیم و حتی یک بار هم پنچر نشد، از راه عراق رفتند ـ از عراق هم مرز دارد ـ و ظاهرا گفتند: از نجف رفتیم و با آن پیکان زمان شاه، من هم دیده بودم پیکانشان را پیکان قهوه‌ای رنگی بود. بله ما هم تا وقتی که در مشهد در جوار حضرت بودیم این پیکان را مشاهده می‌کردیم: این همین پیکانی است که مکه رفته و آمده و یک پنچر هم نشده و چند نفری، با خودشان اینطوری گوشت برده بودند، و آن زمان به همین کیفیت بوده.

علی کل حال این کیفیت قوت در آن زمان سابق به همین نحوۀ متعارفی بود که انجام می‌دادند و خلاصه خیلی بر خودشان مشکل نمی‌گرفتند و اینکه روایت داریم که قوتی داشته باشد این منظور همین است، یعنی یک چیزی که بتواند خودش را در سفر نگاه دارد که اضافه بر این ما گفتیم که همان مال هم از نظر توسعه داخل در همان قوت و اینها می‌شود چه اینکه انسان قوت داشته باشد چه این که مالی داشته باشد که بتواند صرف کند.

روایات در این مسأله بر چند قِسم آمده؛ یک دسته از روایات روایاتی است که دلالت می‌کند بر این که شخصی بذل کند زاد و راحله را، دیگر حج بر ذمه متعیّن و منجّز می‌شود و به عنوان حجّة الإسلام مورد قبول واقع می‌شود، نسبت به این دسته خاص روایات اعاده نداریم کسی که بذل زاد و راحله کند، خب این یک دسته از روایات. روایات را خودتان بروید نگاه کنید روایات زیادی در این جا هست نیاز به گفتن ندارد وقتمان هم نگذرد.