جلسه ۱۴

راحله و مرکب، فقط اختصاص به چهارپا نداشته است. آن وقت در این فاصله‌های بعیده مثلا از آن طرف افریقا مثل موریتانی و افریقای جنوبی و یا فرض کنید که به موازات عربستان از نظر طول جغرافیایی تا سمت مراکش و... در تمام این موارد این مشی صدق می‌کند. حال از آن طرف افریقا اگر کسی نذر کند بیاید اینجا برای کعبه، نذرش صادق است و مشی هم کرده است. ولی با توجه به شرایط آن زمان و وضعیت آن زمان معمولاً یک همچنین مسافاتی را کسی نمی‌آمد مشی کند. یک همچنین صحراهای طولانی را کسی پیاده نمی‌آمد، اصلاً شاید از قدرت انسان و بشر در این صورت خارج بود که بیاید انجام بدهد؛ روی این جهت از مثلاً اماکن بعیده مثل شرق الاوسط یا مثلا... 

چرا اینها بوده که می‌رفتند و چطور این که خیلی‌‌ها انجام می‌دادند مثلا فرض کنید که شاه عباس از اصفهان حرکت می‌کند برای زیارت امام رضا علیه السلام با پای پیاده چهل روز هم طول می‌کشد، بله این سفر چهل روز هم طول می‌کشد و هر روز چند فرسخی می‌رفتند و استراحت می‌کردند که این أقدام ملوکانه بتوانند این سفر را طی کنند و تا این که برسند، نذر داشته، در همان سفری که رفت آنجا و گنبد امام رضا را طلا کرد این سفر سفر پیاده بود. باز هم اگر چیزی بود همان شاه های سابق صفوی و فلان این کار را انجام می‌دادند!

از اصفهان تا مشهد 200 فرسخ بوده است. از تهران تا خود مشهد 150 فرسخ بیشتر است و بیش از 900 کیلومتر است و 50 فرسخ هم از آن طرف حالا اضافه کنید یا بیشتر یا کمتر حداقلش چهل تا پنجاه فرسخی از آنجا طی می‌کند، خب کسی که 200 فرسخ می‌رود در عرض 40 روز این معلوم است یک چیزی است که قابل قبول هست حالا وقتی شاه عباس پیاده می‌رود دور و بری‌هایش که دیگر نمی‌توانند سوار استر و قاطر و مرکب و اینها بشوند، آنها هم باید با ایشان پیاده بروند مسألۀ عادی است.