جلسه ۱۳

بنا بر فتوای آقایان راحله شرط است برای وجوب و شرط است برای استطاعت یعنی محقق استطاعت است،که استطاعت شرط وجوب است نه شرط واجب که اینها استطاعت را شرط وجوب می‌دانند. بنابراین اگر شخصی نذر کند که حجی را مشیاً انجام داده است این حج، حجة الاسلام نیست، حجی است که واجب نشده حج وقتی که واجب نشود، گرچه الزامی است بواسطه تعلق نذر، و لکن مکفی و مجزی از حجة الاسلام نیست. اگر واجد راحله بشود و یا اینکه از عسر بیرون بیاید باید حج را اعاده کند چطور اینکه در بعضی از روایات نسبت به بعضی موارد داریم که بعدا می‌خوانیم که اگر شخصی را به حج ببرند نه اینکه بذل زاد و راحله بکند، آن یک مطلب دیگر است این نکته اتفاقا یک نقطه دقیقی است که یادتان باشد اگر یک وقتی من یادم رفت آنجا به من تذکر دهید که آن نکته دقیق در اینجا چی بود؟ در اینجا یک نقطه دقیقی است بین بذل زاد و راحله و بین بردن به حج، که بیا با هم برویم، ما متکفل امورت از زاد و راحله هستیم بین ایندو فرق است لذا در مورد زاد و راحله اگر بذل زاد و راحله بکنند امام می‌فرماید: کفایت از حجة الاسلام می‌کند اگر او را به حج ببرند حضرت می‌فرمایند: اگر رفع عسر شد و توانست باید اعاده کند چرا در اینجا این را حضرت می‌فرماید. این بخاطر یک نکته‌ایی است که احتیاج به شرح دارد که در جای خودش عرض می‌کنیم. 

اگر در مورد این نذری که تعلق بر مشی گرفته است راحله شرط برای استطاعت باشد بنابراین این حج مکفی نیست در حالیکه حضرت می‌فرماید: مجزی است، حجة الاسلام است و نیاز به اعاده هم ندارد پس بنابراین در اینجا، ما از دلیل خلف آمدیم نه مستقیم. حالا که حضرت فرمودند: این حج حجة الاسلام است، پس ما به این نتیجه می‌رسیم که راحله شرط استطاعت نیست. درست شد! شما همه را در ذهنتان داشته باشید گرچه هی دارد متراکم می‌شود من می‌ترسم گیج شوید.