جلسه ۱۱

تلميذ: یك حیائی کرده و نگرفته آن هدیه را قبول نکرده بعد از این که حیائی کرده می‌فرمایند خب بله باید برود مکه .

استاد: نه این جا نیست این اصل به دنباله روایت است حضرت می‌فرماید اصلا باید این که می‌تواند برود نه این که حیا کرده حج بر ضمه او آمده و قبول نکرده حالا حضرت می‌گویند تنها بخواهد برود روایت به این مسئله ارتباط ندارد. حضرت می‌فرماید که «مَا شَأْنُهُ یَسْتَحِی وَ لَوْ یَحُجُّ عَلَى حِمَارٍ أَبْتَرَ فَإِنْ کَانَ یُطِیقُ» دنبالش است اگر حالا حمار ابتر هم نبود «یمشی بعضا و یرکب بعضا فالیحج» یعنی همه در یک نسق است نه این که حج مستقر شده و اینهم رفض کرده و قبول نکرده حضرت می‌فرمایند که حالا که رفض کردی باید بر یرکب بعضا بشوی آن که خب باید مشيا هم برود اگر شخص رفض کند و حج بر او مستقر بشود ولو متسكعا باید برود مکه و کار حرام انجام داده است خب این یک روایت.

روایت دیگری است به طریق دیگر از «أَبِی بَصِیرٍ» این روایت با روایت بالا فرق می‌کند «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَه علیه السلام قَالَ قُلْتُ لَهُ مَنْ عُرِضَ عَلَیْهِ الْحَجُّ فَاسْتَحْیَا أَنْ یَقْبَلَهُ» مثل این که یك چیزی بوده که خیلی مورد سوال بوده «أَ هُوَ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ الْحَجَّ قَالَ مُرْهُ» به او بگو این کار را انجام بده «فَلَا یَسْتَحْیِی» حیا نباید بکند «وَ لَوْ عَلَى حِمَارٍ أَبْتَرَ» ببینید همه يك روایت است یعنی در یک [نسق] و جدا نیست «وَ إِنْ کَانَ یَسْتَطِیعُ أَنْ یَمْشِیَ بَعْضاً وَ یَرْکَبَ بَعْضاً فَلْیَفْعَلْ»¹ یعنی اگر قرار باشد به او پیشنهاد شده باشد، اقتراح شده باشد که با ما بیا مكه و لکن راحله کفایت نمی‌کند، حضرت در این جا باز می‌فرماید واجب است برود یك وقتی راحله کفایت می‌کند که این دیگر یك راحله این دارد یک راحله هم آن دارد هر دو مرکب دارند حضرت می‌فرماید اگر یک مرکب هم کفایت نمی‌کرد و آن ها آماده بودند که پیاده بروند تو هم پیاده برو. چون وقتی که یرکب بعضا هست پس آن یکی باید پیاده برود دیگر یعنی همان هائی که او را دعوتش کردند همان ها بیچاره باید پیاده بروند دیگر، می‌گوید بابا دعوتت کردیم خیلی خب حالا ما پیاده برویم آخر بی‌انصاف دعوتت کرده حالا رویت کجا رفته؟ حیای گربه کجاست؟ تو خودت پیاده شو حالا من خسته شدم بیا و سوار شو.