جلسه ۱۱

در این جا مسئله به همین کیفیت است، این دو روایت از امام صادق علیه السلام، دقت کنید تاریخ روایت ها را هم بدانید خب است این روایتها روایتهائیست که در زمان امام صادق علیه السلام بیان می‌شود و ببینید آیا تفاوتی با ازمنه سابقه و زمان رسول اللَه صلیاللَه علیه وآله دارد یا ندارد. پس این روایت دوم روایتی است که زاد و راحله را شرط برای استطاعت حضرت می‌فرماید.

روایت سوم تفسیر عیاشی است که البته این ها با همان كتاب جامع الاحادیث ما صفحه 245 است، «الْعَیَّاشِیُّ فِی تَفْسِیرِهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَیَابَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَه ع فِی قَوْلِهِ ... وَ لِلّٰهِ عَلَى اَلنّٰاسِ حِجُّ اَلْبَيْتِ مَنِ اِسْتَطٰاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً قَالَ مَنْ کَانَ صَحِیحاً فِی بَدَنِهِ مُخَلًّى سَرْبُهُ لَهُ زَادٌ وَ رَاحِلَةٌ فَهُوَ مُسْتَطِیعٌ لِلْحَجِّ »¹

پس این روایت سوم هم مثل روایت دیگر است که مسئله زاد و راحله را حضرت در این جا می‌فرماید خب این 3 تا.

چهارم روایتی که در عیون الرضا است در نامه ای که امام رضا علیه‌السلام به مامون می‌نویسند در آن جا که این محمد بن قطیبه نیشابوری از فضل ابن شاذان نقل می‌کند «فِی کِتَابِهِ إِلَى الْمَأْمُونِ قَالَ وَ حِجُّ الْبَیْتِ فَرِیضَةٌ عَلَى مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا» حضرت می‌فرماید: «وَ السَّبِیلُ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَةُ مَعَ الصِّحَّةِ»² 

دقت کنید امام رضا در این جا زاد و راحله را تصریح می‌کنند که این شرط برای استطاعت است خب این هم روایت چهارم. 

روایت دیگر روایت خصال است که از ابو معاویه عن الاعمش، سلیمان اعمش که همان شخصی که آن قضیه را با ابو حنیفه انجام داد در اواخر عمرش آن سلیمان اعمش خیلی هم آدم خبی بوده از آن مومن‌های سفت و محکم بوده. «عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ علیهم السلام فِی حَدِیثِ شَرَائِعِ الدِّینِ قَالَ وَ حِجُّ الْبَیْتِ وَاجِبٌ (عَلَى مَنِ) اسْتَطَاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ هُوَ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَةُ مَعَ صِحَّةِ الْبَدَنِ وَ أَنْ یَکُونَ لِلْإِنْسَانِ مَا یُخَلِّفُهُ عَلَى عِیَالِهِ وَ مَا یَرْجِعُ إِلَیْهِ مِنْ حَجِّهِ»³