جلسه ۸

اولیاء خدا کسانی هستند که زمینه‌ی ورود و نفوذ شیطان را مسدود کردند. دیگر زمینه ندارد. دیگر برای چه بیاید سراغ‌شان؟ حالا چرا مسدود کردند دیگر بماند که ذات‌شان دیگر متحد با ذات الهی شده و مرحوم آقا دیگر در اینجا داد سخن می‌دهند. رفقا بروند در کتاب ایشان یکی در معاد شناسی و یکی هم در امام شناسی که صحبت می‌کنند ببینند که چطور اینها به واسطه‌ی عبور از حجب با مراقبه و مجاهده و ریاضات، ریاضات شرعیه نه خلاف شرع مثل صوفی ها و درویش‌ها و فلان و اینها، نه، با ریاضات شرعیه و با مراقبه و مجاهده توانسته‌اند نفس خود را از بین ببرند و ذات آنها مندک و منمحی و فانی در ذات پروردگار بشود، وقتی این طور شد شیطان که دیگر نمی‌تواند خدا را گول بزند. لا یزال یتقرب الیَّ عبدی من نوافل حتی اکون لسانه الذی، شبیه به این عبارت، ینطق به و سمعه الذی یسمع به و بصره الذی یبصر به و لسانه الذی ینطق به، لایزال یتقرب حتی یصل الی هذا الموقف الی هذا المرحله که در آنجا زبان او من می‌شوم، زبانی که زبان خدا شود مگر می‌تواند اشتباه کند؟ وقتی سمع سمع خدا باشد سمع خدا که اشتباه نمی‌کند. زبان امام صادق که اشتباه نمی‌کند. زبان امام مجتبی که اشتباه نمی‌کند. ید امام که اشتباه نمی‌کند. 

این آیه می‌فرماید إِلاّٰ عِبٰادَكَ مِنْهُمُ اَلْمُخْلَصِينَ عبادی که در مقام خلوص هستند نه در مقام اخلاص، مقام اخلاص مقام مجاهده است، عمل است، فعل است، اقدام است، نیت است، شخص است، مستقر است، مستقل است، مقام خلوص یعنی دیگر از مجاهده گذشته قضیه، نفس دیگر مطهر شده، وقتی که نفس مطهر بشود دیگر شیطان می‌خواهد چطوری نفوذ کند؟ دیگر چه زمینه‌ای دارد؟

پس بنابراین از اینجا استفاده می‌شود که اطاعت انسان باید نسبت به فردی باشد که در مقام اغوای شیطان دیگر قرار ندارد. این هم یکی از ادله برای رجوع جاهل در مقام اهتدا به فردی است که مصون از خطا و اشتباه باشد. انشاللَه بقیۀ مطالب برای جلسۀ بعد.