جلسه ۹

خب ببیند این افرادی که الان می‌گویند که وسیلۀ حلال و حرام هر دو قسمش وجود دارد، می‌توانست در آن موقع فضل در آنجا ادعا کند که من استفادۀ حلال از این موسیقی می‌کردم! از کجا تو آمدی زدی این را شکستی؟ من دلم می‌خواهد برای انقلابمان فرض کنید که آن تار را بزنم یا سرودهای...!

سؤال: آن موقع مورد نداشته است؟

جواب: چرا نداشته؟ آن وقت اشعار عرفانی و فرض بکنید که حُب خدا و...، خیلی داریم، البتّه من در بحث غناء دیگر خیلی مسائل را حذف کردم به خاطر اینکه دیدم دیگر فایده‌ای ندارد و الاّ مطالب در اینجا خیلی زیاد است که صحبت شده است راجع به این که اگر غناء در اشعار ؟، اشعار عرفانی، بحث متصوفه، مجلس سماع و امثال ذلک، اینها را انشااللَه در تقریرات اگر خواستم بیاورم در آنجا می‌آورم، ولی دیگر دیدم ضرورتی ندارد...، فضل می‌توانست بگوید من از اشعار لهو و لعب استفاده نمی‌کنم، می‌توانم راجع به اشعار خوب استفاده بکنم! پس معلوم می‌شود که در آن زمان، بحث خوب و بدی اصلاً مطرح نبوده است، این آلات را آلات حرام می‌دانستند حالا چه اینکه فرض کنید در مجلس عزا این آلت زده بشود یا در مجلس غیر عزا زده بشود، یعنی اصلاً در آن زمان این آلات موسیقی و اینها به غیر از حرام انصراف نداشت. راجع به جاریه هم مسئله همین طور است. وقتی که امام از او سوال می‌کند که جاریه‌ات را می‌فروشی؟ او سوال نمی‌کند که آیا برای خودت می‌خواهی یا برای غیر خودت می‌خواهی؟ که اگر برای خودت باشد حلال است ، اگر برای غیر خودت باشد[حرام است. بلکه در جواب به امام می گوید] بمِثلُکَ لا یَشتَری. معنایش این است که این جاریه برای مجالس لهو و لعب است، و الاّ فرض بکنید که اگر یک زن بیاید برای شوهرش بخواند که هیچ کس شک نمی‌کند در این که این اشکالی ندارد، یعنی اصلاً این خروج موضوعی دارد.