جلسه ۹

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

مطلبی که باقی ماند از بحث غناء دو سه تا مسئله بود، یکی راجع به جواز جاریۀ مغنیه‌ای که در عرائس و در مجالس زفاف غناء می‌کند که از امام علیه السلام بود، ظاهراً از امام صادق، که لَیسَ بِهِ بأس، راجع به آن مسئله بود. 

یک روایتی هست در قبال این مسئله، در کافی جلد پنج صفحۀ ١٢٠ عن الرضا علیه السلام اَنَّهُ سُئل عن شراء الجاریة المغنیه فقال قد تکون لرجل الجاریه ؟ و ما ثمنها اِلاّ ثمن کلبٍ و ثمن الکلب سحتٌ و سحتُ فی النار. 

خب ممکن است این الان به نظر بیاید که مطلق جاریه ولو اینکه جاریه لِرَّجُل باشد، اگر او را به لهو در بیاورد، این در اینجا حرام است در حالتی که ما دیروز به اولویت مُلزِمه عرض کردیم که در جایی که مغنیه در مجلس عروسی و در مجلس زفاف که کیفیت غناء همان غناء متعارف است، این همان غناء مصطلح است، وقتی که این اشکال نداشته باشد، به طریق اُولیٰ زن برای مرد خودش، این اشکالی نباید داشته باشد و به لهو در آوردنش اشکال ندارد. خب این روایت در اینجا ممکن است خلاف این معنا مقصود باشد. امّا وجهش این است که این جاریه که او را به لهو درمی‌‌آورد معنای لهو عبارت است از همین انغمار در حیوانیت، این معنایش هست، پس بنابراین ممکن است منظور حضرت در اینجا همان غنایی باشد که توأم با آلات و ادوات و اینها باشد و الاّ نفس غناء، اینکه زن و جاریه برای مرد خودش آواز بخواند، هیچ گونه اشکالی بر این مسئله وجود ندارد. به خاطر اینکه حالا غیر از غنایش، خیلی کارهای دیگر هم می‌کند حالا چه به اینکه بخواهد خلاصه او را...! این جنبۀ محرمیت خاصّه، این مانع از آن تأثیر سویی است که ممکن است در غیر از ارتباط و تعلق زوجیت پیدا بشود، همان طوری که دیروز عرض کردیم. توجیه این روایت به این صورت است.