جلسه ۷

فرض کنید که در مورد قرائت قرآن، الان غنای به این معنا منهی است در حالتی که همان طوری که قبلاً عرض شد شخصی با دَف یا مزامیر یا آلات موسیقی قرآن را نمی‌خواند، پس اینکه می‌فرماید اِقرأ القُرآن باَلحانِ الَعرب و ایّاکُم و لحِون اهل الفسق و الکبائر، این منظور کیفیت لحن است نه اینکه انضمام قرائت با آلات موسیقی، قطعاً این مورد نظر نبوده است. فِانّهُ سیجیئ بعدی اقوامٌ یُرجِّعون القرآنَ ترجیع الغناء و النَوحِ و الرهبانیه لا تجوزُ تراقیهم، قلوبُهُم مقلوبَه و قلوب مِنَ یُعجبُهُ شأنهُم، خب حضرت در اینجا ترجیع را مانع نمی‌دانند، منتهی ترجیع غناء را در اینجا منع می‌کنند. 

حالا صحبت در این است که اصل غناء و آن ترجیع غناء حرام است یا حرام نیست؟ دربارۀ قرآن ترجیع به غناء حرام است، و ایّاکُم، دلالت بر نهی و حرمت می‌کند، این حرام است. اما آیا خود ترجیع غناء حرام است یا نه؟ چون ممکن است بگوییم که در قرآن ترجیع غناء حرام نباشد، قرآن را به این کیفیت خواندن اهانت تلقی می‌شود نه اینکه فرض بکنید[ که حرام باشد.] مثل اینکه فرض بکنید که انسان قرآن را بگذارد روی زمین و بخواند، ممکن است بگوییم که این قسم قرآن خواندن حرام است، قرآن را روی زمین گذاشتن، اهانت به قرآن است یا اینکه انسان پایش را دراز کند و بعد قرآن بخواند، خب این حرام است. اما اگر شما به همین نحو کتاب شعر بخوانید این اشکالی ندارد، فرض کنید کتاب شعر سعدی را بگذارید در کنارتان، پایتان را هم دراز کنید و بعد هم یک غزلش را بخوانید، این حرام نیست. اینکه نهی شده است از ترجیع قرآن، حرمت ترجیع غناء ممکن است که بگوییم غناء حرام نیست، اما این کیفیت خواندن چون مناسب با مجالس لهو و لعب است، از این نظر اهانت تلقی می‌شود نه اینکه در خود نفس آن قرآن خواندن این حرمت خوابیده است، یعنی حرمت آن حرمت ذاتیّه نیست، حرمت آن حرمت تبعی است، چون اهانت به قرآن است، از این نقطۀ نظر حرام است.