جلسه ۵

سؤال: ما در این جا می‌توانیم بگوییم صرف نظر از روایات وارده در تفسیر این آیه، اگر بخواهیم به خود آیه نگاه کنیم شاید بعضی ها اشکال کنند که لَهْوَ اَلْحَدِيثِ فقط صرف مطالب و معانی کلمات را می‌گیرد نه ...

جواب: ببینید لَهْوَ اَلْحَدِيثِ یعنی هر کلامی که آن کلام لغو است، آن کلام، کلام لهو است، انسان را به لهو می‌اندازد. فرض کنید که صحبتهای اهل دنیا، صحبتهای شیرین، بعضی ها هستند با صحبتهای گرم خودشان و مسخره کردن و لطیفه پراندن و استهزاء کردن آن ابهت دین و آن جذب و اهتمام مردم را نسبت به دین و اینها کم می‌کنند و می‌گیرند، خطبایی هستند، الآن هم هستند که اینها با صحبتهای شیرین و لفاظی و عبارات و اینها خلاصه مجالس خودشان را رونق می‌دهند، و افراد و جوانها را اینها را به سمت خودشان می‌کشانند، اینها مصادیق لَهْوَ اَلْحَدِيثِ است. یعنی هر کلامی که آن کلام، انسان را به لهو و باطل و جدایی از حق می‌اندازد و از حق و نور، انسان را دور می‌کند، این مجالس، مجالس لَهْوَ اَلْحَدِيثِ است. پس بنابراین خطباء و سخنرانیهایی که آن سخنرانی ها ضد مذهبی است و با حرکاتی و عباراتی و با نقل اصطلاحاتی و خواندن اشعار کذایی باعث می‌شوند مردم جدا بشوند و آن حقیقت دین در آنها خاموش بشود و گرایش به باطل پیدا کنندٰ، این مصداق لَهْوَ اَلْحَدِيثِ است. مجالسی که در این مجالس سرود و فلان و خواندن و مغنیات و اینها هست که اینها بطور کلی انسان را از آن روحانیت دور می‌کند و جنبۀ بهیمیت را برای انسان می‌آورد، حیوانیت را برای انسان می‌آورد، انسان خودش هم این را احساس می‌کند که دور شده، کدورت و ظلمت پیدا کرده، تکدر پیدا کرده، اینها هم از مصادیق لَهْوَ اَلْحَدِيثِ است. افرادی که با شَعوذه و با بعضی از کلمات و کارها، اینها می‌آیند و در قبال پیامبران و خلاصه دَم و دستگاه دین برای خودشان بساطی راه می‌اندازند و با صحبتهایی مردم را جذب می‌کنند و بعد با آن صحبتها مردم را از دین کنار می‌کشانند، اینها همه از مصادیق لَهْوَ اَلْحَدِيثِ است. یک مصداق واحد ندارد. لذا امام علیه می‌فرماید منه الغناء، یکی از آن اقسام غناء است، فقط تنها این غناء لَهْوَ اَلْحَدِيثِ نیست.