جلسه ۵

آیه دیگری هم هست که به آن استدلال کردند، مخصوصاً شیخ حُر، ... فَاجْتَنِبُوا اَلرِّجْسَ مِنَ اَلْأَوْثٰانِ وَ اِجْتَنِبُوا قَوْلَ اَلزُّورِ ﴿الحج‌، ٣٠﴾ اَلْأَوْثٰانِ که مشخص است. اما قَوْلَ اَلزُّورِ: عن عبد اعلا قال سئلت جعفر بن محمد عن قول اللَه عَزَّ و جل فَاجْتَنِبُوا اَلرِّجْسَ مِنَ اَلْأَوْثٰانِ وَ اِجْتَنِبُوا قَوْلَ اَلزُّورِ قالَ اَلرِّجْسَ مِنَ اَلْأَوْثٰانِ الشطرنج و قَوْلَ اَلزُّورِ الغناء، غناء است. قلت قولُهُ عز و جل وَ مِنَ اَلنّٰاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ اَلْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اَللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَهٰا هُزُواً أُولٰئِكَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِينٌ ﴿لقمان‌، ٦﴾ قال مِنهُ الغناء. حضرت در این جا غناء را از مصادیق لَهْوَ اَلْحَدِيثِ قرار دادند.

روایت دیگری که باز در این جا هست روایتی است از مَعانی الاخبار، صدوق از پدرش روایت می‌کند، سلسلۀ سند صحیح است و می‌رسد به حماد بن عثمان عن ابی عبداللَه علیه السلام قال سئلته عن قَوْلَ اَلزُّورِ، قال منه قول الرجل للذی یغنّی احسن. آن کسی که غناء می‌کند این افرادی که به او می‌گویند احسنت، أعد، تشویق می‌کنند و ...، مثل این افرادی که وقتی قاری دارد قرآن می خواند اینها دائم می‌گویند اللَه اکبر! این قدر هم من بدم می‌آید از این اللَه اکبر گفتنهای این طوری! یک چیز بی مزه‌ای! یکی از آن طرف داد می‌کشد! یکی نعره می‌کشد! اصلاً مجلس را خراب می‌کنند! آن روحانیت قاری را از بین می‌برند و وزانت و متانت خود این آیات[را خراب می کنند،] آن تأثیری که می‌خواهد این آیه در شنونده بگذارد، با این اللَه و اللَه‌های اینها همه خراب می‌شود و همه از بین می‌رود! در هر صورت کار بسیار زشتی است! چون خود نفس آن آیات، یک حالت توجه برای سامع بوجود می‌آورد، تا می‌خواهد آن حال توجه، این آیه را در نفس قرار بدهد، یک مرتبه صداهای دیگران می‌آید و آن حال توجه را از بین می‌برد و تبدیل به یک مجلس صوری می‌کند. علی ای حال این کار بسیار زشت و ناپسند است.