جلسه ۷

یکی از ادلّه‌ای که مرحوم آقای حکیم ذکر می‌کنند ما دّل عَلی جَواز الأکلِ مِن طَعام اَهلِ الکتاب و آنیتهم و الوضو مِن سؤرِهِم کصحیحة اسماعیل بن جابر قُلتُ لابی عبداللَه علیه السلام ما تقولُ فی طَعام اهلِ الکتاب؟ فَقالَ لا تأکُلْه ثُمَّ سَکَتَ هنیئة ثُمَّ قالَ لا تأکُلهُ ثُمَّ سَکَت هنیئة ثُمَّ لا تأکُلهُ ثُمَّ سَکَت هنیئة ثُمَّ قال لا تأکُلهُ و لا تَترُکُهُ تَقول اَنَّهُ حرام ولکن تَترُکُهُ تَنَزُهاً عنه اِنّ فی آنِیَتهم الخَمرٌ و لحم الخنزیر. خب این یک روایتی است که ما چه نحوه وارد شدیم؟ گفتیم لسان روایت در یک همچنین موقعیّتی اگر شما پیش امام حضور داشتید و امام این طور برای شما بیان می‌کرد، اگر واقعاً این حرام بود یک مقداری ساکت بشود دوباره حضرت تکرار کند، خب اگر حرام باشد یک مرتبه می فرمود حرام است دیگر، در حرام: لَو کانَ هذا حرامٌ لَقالَ لَو مَرة واحده اِنَّهُ یَحرُمُ علیه، لا یجوز، این عبارت سَکَتَ هنیئة ثُمَ قال لا تأکُلهُ ثُمَّ سکَتَ هنیئة، نفس این دلیل بر این است که حرام نیست، به خاطر این است که حضرت یک مقداری...

بخاطر اینکه این در شبهه نیفتد حرف آخر را می‌زند...

[ادامۀ مجلس درس ضبط نشده است]

اللَهم صل علی محمد و آل محمد