جلسه ۲

امروز یک بحث بسیار مهمی داریم، البته اول یک مروری می‌کنیم تا اینکه به آن بحثمان برسیم، گرچه من در نظر داشتم این مطلب را بعد از بحث فقهی انجام بدهم ولی دیدم که شاید زود گفتن آن هم خالی از لطف نباشد لذا نسبت به این قضیه باز بعد از بحث فقهی یک مرور دیگری داریم ولی امروز این را مطرح می‌کنیم.

روایاتی که می شود یا ممکن است که بشود از آنها استفادۀ نجاست کافر را کرد- در جمیع اقسام، اهل کتاب و مشرکین از غیر اهل کتاب و بطور کلی مخالف با اسلام- چند دسته هست:

یکی روایاتی است که نهی می کند از سؤر اهل کتاب که مرحوم صاحب وسائل در جلد اول صفحۀ صد و شصت و پنج نقل کرده؛ این روایت روایت اصول کافی است، محمد بن یعقوب است تا سند را می رساند به سعید اعرَج، قال سئلت ابا عبداللَه علیه السلام عن سؤر الیهودی و النصرانی، فقال لا. حضرت فرمودند: نه. این یک روایت است. روایت دیگری نداریم که دلالت بر نهی بکند.

روایت دیگری در اینجا هست که روایات دیگر مخالفش است، روایت از احمد بن ادریس است از ایوب بن نوح از وَشّاء از مَن ذَکَرَه، سند را ذکر نمی‌کند، عن ابی عبداللَه علیه السلام انه کره سؤر ولد الزناء و سؤر الیهودی و النصرانی و المشرک و الکل من خالف الاسلام و کان اشد ذلک عنده سؤر الناصب. در اینجا معنای کَرِهَ است معنای حرمت در اینجا نیامده. حضرت از سؤر این خوشش نمی‌آمد. یا فرض بکنید که روایت دیگری که... 

سؤال: این الان حرمت را می رساند

جواب: نه خیر، اصلاً کَرِهَ به معنای حرمت نیست.

حتی اگر ما یک جا حرام داشته باشیم با کَرِهَ می‌توانیم در آنجا آن حرام را به معنای کراهت شدید تغییر بدهیم.

سوال: ...؟

جواب: نه، نه، کَرِهَ بمعنای ناراحت بودن است. ناراحت است از این سؤر.