جلسه ۲

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

حالا به دنبالۀ مطالب گذشته، چون اگر بخواهیم همۀ آنها را دوباره از رو مرور کنیم دیگر طول می کشد ولی در ضمن صحبتی که عرض می شود، به آن مطالب هم اشاره می‌شود.

بحث راجع به نجاست کفار بود. عرض شد که[ ما تا آنجایی که جستجو کردیم لفظی] که دلالت بر نجس بکند برای مشرکین و کفار، پیدا نکردیم. بله روایات مختلفی هست که این روایات دسته بندی می شود، به روایات سؤر، به روایات غسالۀ ماء الحمام، به روایات أوانی مشرکین، بحث در باب نجاست مشرکین که مرحوم [صاحب وسائل] می‌آیند نقل می کنند در باب ارتداد و امثال ذلک، این روایت ها روایت های مختلفی هست که راجع به اینها ما هنوز برای مطالعه و این حرفها کار داریم.

دو بحث را من عمداً به تأخیر انداختم:

یکی بحث راجع به تفسیر آیۀ ….. إِنَّمَا اَلْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلاٰ يَقْرَبُوا اَلْمَسْجِدَ اَلْحَرٰامَ….. ﴿التوبة، ٢٨﴾ است به جهت اینکه مفسرین در تفسیر این آیه به این روایات استدلال می‌کنند و این [روایات] را مبیّن و موضح آن معنای نجَس و نجاستی که برای مشرکین آمده مطرح می‌کنند، من دیدم بهتر این است که اول معنای این روایات روشن بشود تا بدانیم آیا استدلال مفسرین در تفسیر این آیه بر نجاست مشرکین در جای خود هست یا نه؟

عرض شد که مرحوم علامه طباطبایی، ایشان نجَس را به معنای خبث باطن می‌دانند نه نجاست ظاهر و بحث نجاست ظاهر را به موقع خودش موکول می‌کنند و ما در قرآن آیه ای که دلالت بر نجاست کافر و مشرک بکند نداریم، فقط این آیه است که در این آیه هم- همان طوری که عرض شد- نجَس دلالت بر رجس می‌کند و رجس هم دلالت بر امر پلیدی می‌کند، اما ما از آیه آن نجاست مصطلح را نمی‌توانیم استفاده کنیم، با توجه به اینکه ادلۀ مخالف هم در اینجا وجود دارد. این یک بحث است. انشاءاللَه بعد از این که ما از این روایات فارغ شدیم، بحث تفسیری آیه را مطرح می‌کنیم و بعد بحث فقهی و نظر فقهاء را از صدر اسلام تا بحال راجع به مسئلۀ نجاست کافر بررسی می‌کنیم.