جلسه ۱۲

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

... مثل اینکه فرض کنید اگر این مال را به او بدهند همه را به توپ می‌بندد و صرف در عیّاشی هایش می‌کند، اینجا نباید[همۀ این مال را] به او داد[بلکه] به مقدار ضرورت باید به او بدهیم. ؟ و این یک قاعدۀ عقلی است و ایشان یک کار درستی دارد انجام می‌دهد. حالا از هر جا مال و منالی کشیده بالا بالاخره این دارد عادلانه[تقسیم می کند]. و این خب یک مسئله‌ای است که هر کسی بیاید حکم به این چنین قضیه ای بکند انسان می‌گوید که این حکم[واضح البطلان است،] اصلاً قابل قبول نیست، اصلاً از ابده بدیهیات است و بطلانش اصلاً نیاز به[دلیل ندارد.] ابده بدیهیات است.

آن وقت روی این حساب در اینجا آن آیه‌ای که می‌فرماید، اگر این آیه را نداشتیم نمی‌توانستیم، حالا که این آیه خودش صراحت دارد وَ اِبْتَلُوا اَلْيَتٰامىٰ حَتّٰى إِذٰا بَلَغُوا اَلنِّكٰاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوٰالَهُمْ... ﴿النساء، ٦﴾ این فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً را در این جا چطور مدّ نظر قرار می‌دهیم؟ یا باید بگوئیم که با این آیه روایاتی که فرض کنید می‌فرماید: و اذا خَرَجَ عن الیتم دفع الیها مالها یا دفع الیه مالهُ، را تخصیص بزنیم، با آیه آن روایات را تخصیص بزنیم چون تخصیصِ عکس نمی‌شود، چون تخصیص عکس معنایش این است که در اینجا خود عنوان، ملاک قرار گرفته است وَ اِبْتَلُوا اَلْيَتٰامىٰ، یتامی را امتحان کنید، حَتّٰى إِذٰا بَلَغُوا اَلنِّكٰاحَ وقتی که به وقت نکاح رسیدند، یعنی به وقتی رسیدن که از یتم خارج می‌شوند پس بنابراین با نفس مُعنون به این عنوان در روایت، نمی‌شود تخصیص زد همان معنونی را که خود روایتْ مثبتِ دفعِ مالش است که بگوئیم ما با روایت آیه را تخصیص بزنیم و بگوئیم که وَ اِبْتَلُوا اَلْيَتٰامىٰ حَتّٰى إِذٰا بَلَغُوا اَلنِّكٰاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً این فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً نه این که با آن تخصیص بزنیم،[بلکه] توسعه بدهیم و بگوئیم که فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً یکی از افراد دفع مال است