مرتب سازی:
جلسه ۱۲
15یک وقت قصد، قصدِ کشتن است، یک وقت قصدْ کشتن نیست ولی نحوۀ ضرب، ضربی است که منجر به کشتن می شود، در این صورت این هم مثل عمد است. در باب قود و در باب قصاص و در باب دیات، در آنجا روایاتی داریم که آلت قتاله و کیفیت ضرب هم در تشخیص عمد و خطا تأثیر دارد. شما وقتی میخواهید یکی را بزنید یک چوبی از درخت میکنید و میزنید، یک وقتی بلند میشوید هیزم و چماق را میآورید و این را میزنید! گرچه در اینجا قصد قتل را ندارید ولی بطور عادی این آلت موجب قتل میشود. باز در اینجا این [نحوه ضرب که منجر به قتل بشود] حکم عمد را دارد
سؤال: ...؟
جواب: حالا در مورد غلام عرض می کنم. مسألۀ غلام در اینجا فرق میکند. نسبت به اصل قضیه که چه طوری خطا در اینجا ثابت است، این یک مطلب است. حالا از غلام در اینجا چی قصد شده؟ این یک مطلب دیگر است.
سؤال: این جا که قرینه نداریم که مورد مورد شخصی است
جواب: چرا، فی رجلٍ، این قرینه است دیگر، میفرماید که و امرأة قتلا رجُل خَطَاً
سؤال: ...
جواب: خب همین
سؤال: این که اتفاق هم افتاده باشد...
جواب: آقا دارند سؤال میکنند، سُئِلَ، سؤال شد، سئل عن غلامٍ و امرأة قتلا رجل خَطَاً. حالا این که از اینها سؤال شده، آیا ابی بصیر آمده سؤال همه را بگوید؟ خب نیامده بگوید در این مجلس چه سؤال شده. فقط آمده یک قسمت از آن را گفته، گفته آقا از حضرت سؤال کردند راجع به یک زن و یک مرد که خَطَاً یکی را اعدام بکنند، حالا آنجا چی بوده؟ شما بیائید تمام مجلس را به ما گزارش بدهید که صحبت کرده بعد جواب امام را هم بیا و بگو، خلاصه گیری هم نمیخواهد برای ما بکنی، این خلاصه گیری کار دست ما میدهد. این سؤالی که شده از یک زنی، از یک غلامی که به طور خطا بکشند و حضرت در بیاید و بگوید رجل خَطَاً؟ امام که هیچی شما اگر یک همچنین حرفی را بزنید میگوییم آقا بروید پی کارتان! حالا امام بیاید بگوید خَطَاُ المرأة عمدٌ؟! اگر عمد المرأة خطاٌ میگفت یک چیزی بود، زن عقل ندارد تا اینکه حالا فرض کنید که...