جلسه ۲۰

ما عبدت اللَه خوفاً من ناره و لا طمعاً الی جنته بل وجدته اهلاً للعبادة فعبدتک این معنایش این است که آن عبادت، عبادت عبید است و آن عبادت، عبادت تجار است همان طور که می‌فرماید، این عبادت، عبادت واقعی است وجدته اهلاً این لازمه‌اش عرفان و شناخت است، چرا شما وجدته اهلاً للعباده؟ چرا؟ این را شناخته است. پس بنابراین این مطلب ایشان[(شیخ محمد علی کاظمی)] هم خالی از تأمل است و باطل است.

فلذا غایت برای خلقت انسان، معرفة اللَه و رسیدن به کمالات، در اینجا ارزیابی شده است. بر این اساس بعثت و رسالت انبیاء هم روی این مسأله قرار می‌گیرد. حالا من دیگر همین طوری تیتروار و مجمل از اینها دارم می‌گذرم که دیگر طبعاً بحث‌های [فنی و مهم] روی آن انجام بشود. و خود رفقا آیاتی که مربوط به این مسأله است، هدف از خلقت، بیان می‌کنند و ادلّه‌ای که مربوط به رشد و شکوفا شدن و بروز ظهورات و استعدادات و به فعلیت رسیدن آنهاست، آنها را پیدا می‌کنند. روایاتی که الی ما شاء اللَه مربوط به هدف و غایت از خلقت، از امام صادق و امام باقر علیهما السلام بیان شده، آنها را بررسی می‌کنند، احتجاجاتی که اینها با مخالفین کردند اینها همه دلالت بر این قضایا دارد، اینها دیگر بسته به همّت ماست که تا چه اندازه انجام بدهیم.

بعثت انبیاء هم بر اساس همین حکم فطری است یعنی چون حکم فطری در بشر اقتضاء می‌کند که انسان به کمال مطلوب از این خلقت برسد، انبیاء بر همین اساس نازل شدند. آیات قرآن هم بر این قضیه هست: قُلْ مٰا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاّٰ مَنْ شٰاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلىٰ رَبِّهِ سَبِيلاً ﴿الفرقان‌، ٥٧﴾ اجر را بر هدایت خود شخص مترتب می‌کند نه بر نصیبی که متوجه او بشود، یعنی می‌گوید هدایت خود شخص، این مطلوب برای بعثت رسل است. وَ مٰا أَرْسَلْنٰاكَ إِلاّٰ رَحْمَةً لِلْعٰالَمِينَ ﴿الأنبیاء، ١٠٧﴾ این ارسال رسل برای رحمت بر عالمین است. برای اینکه بشر را از جهالت بیرون بیاورد، پس در اینجا مقصد مشخص شده، مقصد از خلقت رسل در اینجا این است که بشر در اینجا به جنبۀ هدایت برسد. جنبۀ هدایت، جنبۀ معرفة اللَه است. به این مطلب می‌خواهد برسد. این از این جنبه.