مرتب سازی:
جلسه ۱۸
7و بهذا الاسناد علی بن ابراهیم محمد بن عیسی یونس بن عبدالرحمن عن ابن بکیر حمزة بن محمد- که این روایت روایت صحیحی است- عن یونس حماد و عبد الاعلی نقل میکند که سند این روایت از روایت بالایی بهتر است قال قلت لابی عبداللَه علیه السلام اصلحک اللَه هل جعل فی الناس ادات ینالون به المعرفه؟ قال فقال لا. قلت فهل کلف المعرفه قال لا، علی اللَه البیان خدا باید بیان را بیاورد لاٰ يُكَلِّفُ اَللّٰهُ نَفْساً إِلاّٰ وُسْعَهٰا ... ﴿البقرة، ٢٨٦﴾ و ... لاٰ يُكَلِّفُ اَللّٰهُ نَفْساً إِلاّٰ مٰا آتٰاهٰا... ﴿الطلاق، ٧﴾ و سألته عن قوله وَ مٰا كٰانَ اَللّٰهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَدٰاهُمْ حَتّٰى يُبَيِّنَ لَهُمْ مٰا يَتَّقُونَ... ﴿التوبة، ١١٥﴾ قال حتی یعرفهم ما یرضیه و ما یسخطه پس بنابراین بر عهدهی خداوند است که بیان بیاورد آنچه که موجب رضای او و آنچه که موجب سخط اوست. اگر عبدی در مقام رضا و در مقام اتیان به آنچه که مرضیِ خداوند است، در آنجا اشتباه کرد و آن حق مطلب را ادا نکرد، در اینجا عدم البیان نسبت به پروردگار صدق میکند، با صدق عدم البیان عقابی دیگر در اینجا معنا و مفهوم ندارد. این هم یک روایت.
یک روایت در صفحهی صد و شصت و چهار هست میفرماید که:
عدة من اصحابنا...، البته روایات زیادی در اینجا هست، یک روایت هست از محمد بن یحیی- باب حجج اللَه علی خلقه- محمد بن یحیی ... محاملی عن درست بن ابی منصور عن برید بن معاویه عن ...- دَرَست خواندند ولی دُرُست است- عن ابی عبداللَه علیه السلام قال لیس لله علی خلقه ان یعرفوا و للخلق علی اللَه ان یعرفهم و لله علی الخلق اذا عرفهم ان یقبلوا.
ها! ببینید! میگوید بر عهدهی خلق نیست که بشناسند، خدا باید بشناساند. خدا باید معرفی کند حق را، خدا باید معرفی کند ولی اگر برای خلق معرفت حاصل شد لله علی الخلق ان یقبلوا اینکه قبول کنند و عمل به آن کنند. این هم دلیل بر این است که اگر در یک موردی شخص به آن معرفت واقعی اطلاع پیدا نکرد در اینجا بر عهدهی او چیزی نیست بلکه علی اللَه ان یعرفه الحق و یعرفه السبیل.