جلسه ۱۰۸

دليلي كه مخالفين وحدت اين دو قاعده مي‌آورند، امتناع اجتماع لحاظين است در استعمال واحد، دو لحاظ و دو مفهوم، در استعمال واحد از لفظ واحد، اين اجتماع، امتناع دارد. شما عين را به دو عنوان و به دو مفهوم در استعمال واحد به كار ببريد، اين محال است. ايتني بعينٍ منظور شما از عين، هم ماء باشد و هم فضّه باشد، خب اين در اينجا محال است، بايد ايتني بعينين باشد آن وقت با ادله باشد، اين مسأله انشاء اللَه براي فردا، چون نياز به يك قدري صحبت دارد كه آيا مي‌شود يا نمي‌شود؟ 

سؤال: پس لذا ما اصول شرعيه نداريم، همه اصول بنا به فرمايش حضرتعالي عقلائي يا عرفيه مي‌شود. 

پاسخ: بله البته ممكن است بعضي از اصول شرعي هم باشد يعني خود شرع جعل كرده باشد مثل خود صلاة، خود نفس عبادات و اينها....،

سؤال: نه خود اصول عمليه عرض بنده بود

پاسخ: اصول عمليه، بله. 

فرض كنيد كه يكي از مسائلي كه من باب مثال شارع بيان مي‌كند لا شك لكثير الشك است، خب، لا شك لكثير شك، اين يك قاعدۀ فقهي است ديگر، يكي از قواعد فقهيه، عدم اعتناء به شك در كثيرُ الشك است. اما واقعاً اگر ما اين را لحاظ بكنيم، مي‌بينيم اين خودش يك قاعدۀ عقلايي است. يعني عقلاء در مورد كثير الشك چه حكم مي‌كنند؟ الآن در مسائل امروزي، يكي از راههاي مداواي وسواس، وسواس، كثير الشك است ديگر، يعني شكي مي‌كند كه ديگران، اين شك را نمي‌كنند، يكي از راههاي معالجۀ كثير الشك اين است كه به او مي‌گويند آقا جان اصلاً تو به شكت اعتناء نكن، اصلاً يكي از طرق درماني وسواس و شك، همين است، و اين يك سيرۀ عقلائيه است ديگر. يعني دقيقاً ما مي‌بينيم شارع همين سيرۀ عقلائيه را آمده در مورد صلاة يا در مورد صوم و غير ذلك دارد انجام مي‌دهد و به طور كلي در...،