جلسه ۱۰۲

طبق این روایت، البته خب این سندش تضعیف شده به اسماعیل بن ریاح ولی چون ابن ابی عمیر روایت از این کرده خب این مجبر به اسناد ابن ابی عمیر است، در اینجا ما با این مساله روبه‌رو می‌شویم که این دارد که و انت فی الصلاة فقد اجزئت عنک، نگفته که در کجای نماز، در رکعت اول هستی در رکعت دوم هستی در رکعت سوم یا چهارم و انت فی الصلاة فدخل الوقت یعنی وقت وقتی است که تو در صلاة هستی، آن وقت اگر ما بخواهیم در اینجا با ادلۀ من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع این روایت را تخصیص بزنیم معنایش این است که و انت فی الصلاة یعنی تو قبل از رکعۀ چهارم هستی، قبل از رکعت چهارم این در اینجا موجب می‌شود که شما نمازت نماز درستی باشد چون این مطلق است دیگر و انت فی الصلاة ندارد کجای صلاة، آن وقت آن ادله‌ای که دارد من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع آن ادله ناظر به این هست که این باید قبل از رکعت چهارم باشد.

و اما مطلبی که در اینجا به نظر می‌رسد این است که این روایت و آن روایت هر دو مثبتین هستند و جهت اثبات این است که آن روایتی که دارد من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع در آنجا دربارۀ صلاة به آخر وقت آمده، یعنی نسبت به صلاة به آخر وقت من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع است. آن وقت ما استفادۀ من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع نسبت به اول وقت هم می‌کنیم، می‌گوییم اگر روایت اذا صلیت و انت تری...و انت فی الصلاة نبود این روایات من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع شامل ما نحن فیه هم می‌شد، حالا که این روایت هست این روایت آمده بالاتر از آن را بیان می‌کند و چون این روایت روایت مخصوص به قبل الوقت است نه انتهای وقت پس بنابراین هر دو مثبتین هستند یعنی آن روایاتی که دلالت دارد من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع بالنسبه به صلاتی که در آخر وقت است من ادرک رکعة، بالنسبه به صلاتی که در اول وقت هم هست باز من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع اما چون این روایت اختصاص دارد به صلاة قبل از وقت لذا ولو در سجدۀ آخر هم باشد، در تشهد آخر هم باشد باز در اینجا به مقتضای این روایت، صلاة صحیح است. پس بنابراین این دو تا با همدیگر منافاتی ندارند.