جلسه ۱۰۲

...عدم تمکن از ثلاث رکعات، منتاً علیه این رکعت واحده حکم آن چهار رکعت را پیدا می‌کند، اگر این طور باشد ما دلیلی برای این نداریم، نه، روایت مطلق است من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع کسی که یک رکعت را ادراک کند این مثل این است که همه را ادراک کرده سواء اینکه این ادراک یک رکعت در وقت باشد و سه رکعت در خارج وقت یا اینکه سه رکعت اول، ثلاثة رکعات اُولیٰ در خارج وقت باشد و رکعت رابعه در وقت باشد، این روایت نسبت به این قضیه هیچ نوع تقییدی ندارد پس بنابراین اشکالی که در این زمینه شده بر اینکه روایت در مقام تحقق تکلیف است ابتداءً، این در این صورت باطل است.

پس بنابراین ما می‌توانیم بگوییم که وقتی که یک شخص به مقتضای روایت اذا صلیت و انت تری انک فی الوقت و تو می‌دانی در وقت هستی، این در اینجا خطاب به صلِّ برای او می‌آید چون یک رکعت را در وقت می‌خواند، این طور نیست که خطاب صلِّ برای او نیاید و این سه رکعتش بدون خطاب صلِّ است و یک رکعتش با خطاب صلِّ است، این طور نیست. همان طوری که لحاظ مقتضای قضیۀ امتنانیه استیعاب اربع رکعات هست به لحاظ ورود رکعۀ واحده‌ فی الوقت، همین طور به لحاظ قضیۀ امتنانیه، استیعاب اربع رکعات است به لحاظ دخول رکعۀ واحده در خود وقت، با همین روایات من ادرک رکعة فقد ادرک الجمیع ما اثبات این قضیه را می‌توانیم بکنیم. 

سؤال: این دارد توسعه می دهد، رکعت اول اگر در وقت باشد توسعه می دهد، می گوید عیب ندارد بقیه اش قبول است اما اگر رکعت اولش خارج از وقت باشد، دومش، سومش، توسعۀ چی بدهد؟... 

جواب: بله دیگر اگر دو سه رکعت اول خارج از وقت باشد خب همان ادلۀ اداء و اینها را می‌آید توسعه می‌دهد می‌گوید اداء فقط اختصاص به این ندارد که تمام رکعات در وقت باشد اداء شامل این می‌شود که هم یک رکعت در وقت باشد و سه رکعت در خارج وقت و هم سه رکعت در خارج وقت باشد یک رکعت در اول وقت، هر دوی اینها اداء است.