جلسه ۹۸

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

بحث بحث قاعده‌ی لاتعاد است که انشاءاللَه این بحث به اضافه‌ی چند بحث دیگر را در حول و حوش عبادات و اینها شروع می‌کنیم.

این قاعده شامل می‌شود احکام خلل در صلاة را، چون اصل این قاعده درباره‌ی صلاة است، منتهی خب صلاة به اصنافه المختلفه و به کیفیاته المتفاوته، همه‌ی آنها را در برمی‌گیرد. راجع به خصوصیاتی که در این قاعده هست جای صحبت زیاد است و ما می‌توانیم تنقیح ملاک کنیم برای موارد فقهی دیگر، در صوم، یعنی خصوصاً عبادات همان طوری که بعداً این نحوه‌ی تنقیح ملاک را عرض می‌کنیم.

روایت روایتی است که در تهذیب وارد شده که: محمد بن الحسن باسناده‌ عن احمد بن محمد بن ابی نصر عن عبدالکریم بن عمرو عن ابی بصیر، قال قلت لابی عبداللَه علیه السلام بئر ؟ منها و توضأ به و غسل منه الثیاب و ؟ به ثم علم انه کان فیها میته. قال لا بأس و لا ؟ منه الثوب و لا تعاد منه الصلاة. 

این یک روایت است که خیلی از بزرگان این روایت را نقل کردند و در سندش هیچ حرفی نیست. روایت روایت صحیحه است. در کتب مختلف هم این روایت نقل شده. البته این روایت مقدمه است برای این روایت دیگر که این روایت اصلی است. من این را خدمتتان عرض کردم تا اینکه به مسأله‌ی طهارت و نجاست خبثیه و ظاهریه ما توجه کنیم اما اصل روایت این است، حالا راجع به خود همین روایت هم صحبت می‌کنیم. 

روایتی که مورد بحث هست و ذی المقدمه به حساب می‌آید، این روایت از ابی جعفر علیه السلام است: زراره عن ابی جعفر علیه السلام قال لاتعاد الصلاة الا من خمسه، الطهور و الوقت و القبله و الرکوع و السجود. که در اینجا خود رکوع و سجود از اجزاء است و وقت و قبله و طهور، اینها جزء شرایط است. این روایت هم روایت صحیحه‌ای هست و مشایخ ثلاثه این را ذکر کردند و کسی در سند این روایت اشکالی نکرده.