جلسه ۹۳

یک وقت شارع می‌آید می‌گوید این واقعاً عبد است و واقعاً این حر است، این را می گوید؟ این حرف را نمی‌زند. اگر این حرف را واقعاً بزند خب اصلاً دیگر شکی برای ما باقی نمی‌ماند. خب ما در اینجا می‌بینیم که این شک است، ما در وجدان خودمان احساس می‌کنیم این شک است، و شارع هم یک همچنین حرفی هیچ وقت نمی‌زند، این کار را نمی‌کند. نه، شارع خیرة اللَه را در اینجا نشان می‌دهد. اگر از این باب است بله، این مثل امارات می‌شود. مثل ادله و روایات می‌شود و این بر اصول در اینجا ورود پیدا می‌کند. پس قرعه می‌رود جزو امارات.

حالا باز در باب امارات ما می‌بینیم الاهم فالاهم داریم، ما دیگر در اینجا باز مراتب داریم. پس تا اینجا روشن می‌شود که قرعه در اینجا از باب امارات است. حالا ما این اماره را در چه محوری می‌توانیم جاری کنیم؟ خب هر شبهه‌ای در اینجا محط برای اجرای این اماره[(قرعه)] است؟ فرض کنید که در شبهات حکمیۀ بدویه هم شما می‌توانید امارات را جاری کنید؟ خب فرض کنید که در شبهات حکمیۀ بدویه ما به روایات عمل می‌کنیم. فرض کنید که در باب شرب توتون، حرمت شرب توتون یک شبهۀ حکمیۀ بدویه است دیگر، موضوعیه که نیست، ما در آنجا به روایات عمل می‌کنیم و روایات، حکم اللَه را برای ما بیان می‌کنند. آیا در باب قرعه هم همین طور است؟ نه. در باب امارات ما قائل به سلسله هستیم. از نقطه‌ی نظر مرتبه و حجیت، آن امارات دارای مراتبی هستند. ممکن است یک اماره مقدم باشد بر دیگری و یک اماره‌ی دیگر متأخر باشد. تا انشاءاللَه فردا ببینیم که در کدام شبهه و در کدام محط می‌توانیم قرعه را جاری کنیم.

اللَهم صل علی محمد و آل محمد