جلسه ۷۵

البته ما در خصوصیاتش فعلاً صحبت نداریم، انشاء اللَه بعد بحث هایش می آید و دلالت این روایت بر مراد، این قضیه بعداً روشن می شود. آنچه كه فعلاً مطرح هست این است كه در اینجا ید دلالت بر ملكیت می كند و این روایت در این قضیه صریح هست بر اینكه چون این الان در دست اوست این دلالت بر ملكیت می كند. البته منظور از ید نه اینكه واقعاً در دست باشد، این ید اشاره و كنایه و عنوان مشیر است به سلطه و به تسلّط، این عنوان مشیر به این جهت است. اگر عنوان مشیر باشد كه هست به جهت اینكه خانه، دار و بسیاری از غیر منقولات و حتی فرض كنید كه در منقولات، اینها در حدّ توان انسان نیستند كه انسان اینها را به ید بگیرد. آن چیزهایی كه انسان می تواند با ید بگیرد كتاب است و آن هم یكی دو تا نه یك كتابخانه، فرض كنید یك هندوانه و خربزه است. امّا فرض كنید كه یك زمین یك خانه، عقار، باغ، ماشین، اثاث البیت و امثال ذلك، اینها معنا ندارد كه این ید ظاهر در اینجا منظور باشد. پس اینجا دلالت بر سلطه می كند. وقتی كه دلالت بر سلطه كرد معیار برای ملکیت می شود سلطه. یعنی سلطه دلالت بر ملكیت می كند، احاطه و هیمنۀ فرد دلالت بر ملكیت می كند.

اگر ما این طور بدانیم آن وقت مسائلی كه در اینجا پیش می آید دیگر فقط درخصوص ملكیت نیست، فرض كنید كه تولیت بر وقف را هم ما می توانیم استفاده بكنیم، تصدّی بر یك اموری را ما می توانیم استفاده بكنیم، ولایت بر جایی را، [البته] در غیر وقف، در وصیت را هم ما می توانیم از اینجا استفاده بكنیم كه یك شخصی كه متولّی یك وصیت هست این شخص احق و اولای به این ولایت است نه افراد دیگر كه آنها خارج هستند از این قضیه، مگر اینكه آنها[(افراد خارج)] دلیل بیاورند. خب خیلی موارد شده كه اختلاف می شود در اینكه آن شخصی كه ولّی بر وصایت هست و وصی هست او كیست؟ یك نفر است؟ دو نفر است؟ كدام است؟ آن فردی كه الان هیمنه دارد، آن فرد ظهور بر این ولایت در اینجا برایش پیدا می شود به مقتضای این روایات.