جلسه 60

حالا فرض کنید من باب مثال این دست ما آب هم رویش می ریزیم فرض کنید که فلج می شود، خب بشود دیگر. حالا فلج بشود یا فرض کنید فلج نه، حالا مثلاً فرض کنید که قروح و جروح و مثلاً چرک می کند و عفونت می کند، چکار می کند، حالا بگذار بماند ... هم بکند، اعتنایی ندارند، لااُبالی هستند. نسبت به قضیه بی اعتنا هستند. با پای برهنه همه جا می روند و فرض کن پایش تیغ و فلان و این حرف ها. ما که این جوری هستیم حالا فرض کنید یک چیزی و این حرف ها. حالا، این قضیه اش چطور است؟ یعنی در این جا واقعاً یک جهت مبغوضیت برای شارع پیش آمده چون در این جا ضرر پیدا می شود؟ به نحوی که اصلاً علم به ضرر موجب بطلان می شود، این قضیه هست یا این که نه؟ شارع از باب تسهیل بر عباد [قائل به این مطلب شده؟] 

آنی که به نظر می رسد این است که لا شکّ و لا شبهه در این که اگر ما آیاتی نظیر …وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى اَلتَّهْلُكَةِ…. ﴿البقرة، ١٩٥﴾ و امثال ذلک داشته باشیم که این ها موجب هلاکت بشود یا این که یک خطر جدی پیدا بشود که نقص عضو باشد، فرض کن اگر وضو بگیرد، دست فلج بشود. این یک خطر خطر جدی است. این دیگر عفونت و این ها نیست که حالا فرض کنید با دو تا قرص خوردن و... بر طرف بشود. یا این که فرض کنید به عنوان مثال یک کسی که چشمش را عمل می کند اگر آب به صورتش برسد، ممکن است عفونت پیدا بکند، کور بشود، در این گونه موارد، یا این که فرض کنید که مریضی هست که اگر بخواهد برود تحصیل آب بکند یا برود در آن جا، سینه پهلو می کند و ممکن است از دنیا برود، فوت کند. در این گونه موارد لا شکّ و لا شبهه که قطعاً این عملش مبغوضیت دارد. یعنی مبغوضیت عنداللَه دارد. این ها وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى اَلتَّهْلُكَةِ است . این ها همه قتل نفس است دیگر.