جلسه59

... اینکه در باب صدقات و اینها داریم که دست چپ از دست راست خبردار نشود، فلان نکند، کسی نفهمد و...، يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تُبْطِلُوا صَدَقٰاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ اَلْأَذىٰ … ﴿البقرة، ٢٦٤﴾ و امثال ذلک، اینها برای این است که ریا نباشد، مسئلۀ صدقه باشد و امثال ذلک، اینها آن جنبه های دیگر. اما مسائلی که اصلاً آن مسئله خودِ اثباتش، مورد نظر شارع است، اگر این طور باشد خب در این صورت اگر انسان بخواهد خلافش را انجام بدهد خب اصلاً منظور شارع حاصل نشده است. آن وقت مسئلۀ لاضرر و لاضرار از قبیل اثبات است. یعنی طرف نیاید به گردن خدا بیندازد که بواسطۀ تو این به ما رسید! خدا می گوید نه آقا! تو خودت جاهل بودی چه کارت می کردم؟ نمی توانستم کاری انجام بدهم. و از این قبیل خیلی زیاد است، خیلی...، بر خلاف آنچه که خیلی ها می گویند اظهارش مطلوب است یعنی باید آن مسئله اظهار بشود. در روایات و اینها هم داریم

سؤال: پس انقیاد معنا نخواهد داشت؟

جواب: نه دیگر انقیاد ندارد

سؤال: یعنی اساس بر علم و منطق قرارمی گیرد؟

جواب: یعنی علم در اینجا دخیل است، علم در این مسئله دخالت دارد به جهت اینکه شما فرض کن در ضرر…. وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى اَلتَّهْلُكَةِ…. ﴿البقرة، ١٩٥﴾ خودش یک طرف قضیه است. فرض کنید اگر شخصی بداند که وضو ضرر دارد بگوید خدایا من به خاطر تو، افضل الاعمال اهمزها، می خواهم انجام بدهم! می گوید تو غلط می کنی که می خواهی انجام بدهی! می خواهی خودت را به کشتن بدهی! من این وضو را از تو نخواستم.نه، یعنی علم در اینجا دخالت دارد نه اینکه به عنوان تمام الموضوع باشد. خود نفس تهلکه خودش مطرح است. آن وقت اینجا دیگر باب تجری و امثال ذلک پیش می آید.

اللَهم صل علی محمد و آل محمد