جلسه ۳۹

پس اینکه الان شارع آمده و شرعی را بوجود آورده است، دلیل نمی شود که تمام احکامی را که قبلاً بوده، آن احکام باطل است و بر همین اساس است که بعضی ها قائل به این شدند که هر چه که از طرف شارع ردع و منعی بر آن نرسیده باشد و جزء آداب و رسوم پسندیدۀ ملل باشد، این حکم از طرف شارع ممضی خواهد بود، و صغرای این قضیّه را مسائل نوروز قرار دادند و روایاتی را هم که خب در اینجا آمده. کبرای قضیّه به این کیفیّت است که ما در شرع نداریم دلیلی که آداب و رسوم پسندیدۀ ملل دیگر را مردود اعلام کرده باشد، این کبرای قضیّه، صغرای قضیّه هم فرض کنید من باب مثال یکی از مواردش این است که سنن و آدابی را که راجع به نوروز و عید نوروز هست اینها را پذیرفته، از اینجا استفاده می شود که رسم و دِیدن شارع مبارزه با آداب و رسوم ملل به هر کیفیّت و به هر موقعیّتی نیست.

راجع به قضیّۀ اوّل، حالا ما در صغری کاری نداریم، در کبری اینکه شارع همۀ آداب و رسوم را رد نکرده، این خودش مطلبی صحیح و درست و متین است و جهتش هم این است که شارع حکمی را که کرده روی قضایای جزئیّه در مورد عرف، این حکم روی خصوص آن مورد و مصداق نرفته، بلکه یک ملاک کلّی را در نظر می گیرد و چون آن ملاک کلّی در نزد او محترم است یا در نزد او مردود است لذا کارها و حوادث و قضایای جزئیّۀ عرفیّه را بر اساس او مردود یا صحیح اعلام می کند. 

در مورد عید نوروز چون این با ملاک شارع در مخالفت است لذا او را سنّت جاهلی و بدعت می شمارد: إنّ هذه سنة الفرس و محاها الاسلام و معاذ اللَه ان نحیی ما محاها الاسلام که امام کاظم علیه السلام به منصور می فرمایند. در حالتی که دید و بازدید و اینها پسندیده و ممدوح است، صلۀ رحم ممدوح است، کمک به فقرا و امثال ذلک، اینها ممدوح است، چرا شارع این را مردود اعلام کرده؟ به جهتی که این بر اساس یک سری از اوهام و تخیلّات مربوط به خدایان و ماه ها و ملائکه و خدای زیبایی و خدای قدرت و خدای فلان، که ریشۀ این ماه ها و ریشۀ تمام این آداب، بر اساس آن آداب زرتشتی بنا نهاده شده و چون آنها مردود است لذا شارع هم این عید را که بر آن اساس است، مردود اعلام کرده.