جلسه ۳۶

پس این که الان پیغمبر آمده بین این دوتا ارتباط داده است، دلالت می کند بر این که موارد جریان این قاعده را برای ما روشن بکند. خیلی خب در حالتی که روشن نشد، ما می بینیم این خلاف اصل است. این می توانست کار دیگری انجام بدهد. حالا که روشن نشد پس رسول خدا بر ای چه این کار را کرد؟ کارش اشتباه بود؟ نه. چرا؟ لِمصالحٍ اُخر، ما نمی دانیم. خب رسول خدا ما چکار بکنیم با این قاعده؟ در چه مورد جاری بکنیم؟ هیچی نداریم. شما یک مورد به ما ارائه بده که به واسطۀ این قاعده ما در این مورد جعل...، آخر این قاعده فقط یک قاعدۀ لفظی که نیست، این قاعدۀ عملی است. یعنی قاعده قاعدۀ اجتماعی است. حالا بعداً در مباحثمان خواهد آمد که این قاعده قاعده ای است که برای حفظ نظام است و این قاعده را ما باید جاری کنیم، اجرا کنیم برای حفظ نظام اَتمّ در میان اجتماع، در میان مجتمع این قاعده باید جاری بشود. خب ما مثال نداریم. 

سوال: ...؟ 

جواب: بله؟ 

سوال: این که مرحوم نایینی می گویند در موارد دیگر چون روایت خاصی نداریم نمی توانیم جاری کنیم، ما می گوییم نه، می توانیم جاری کنیم.

جواب: این در صورتی است که ما این قاعده را در ظهور خودش تام بدانیم، این مورد را خارج کنیم.

سوال: خب ما همین را اشکال داریم.

جواب: ولی ما می خواهیم بگوییم که نه، می خواهیم بگوییم وقتی قرار شد که این قاعده در آن موردی که برایش مثال می زنند نا تمام می ماند از حجیت ساقط می شود. مثل این که فرض کنید که من می گویم آقاجان اصلاً علت برای این که من می گویم شما انار را نخورید، علتش ترشی است. می گوید آقا جان لیمو ترش که خودت گفتی خوب است، آبغوره هم که خودت گفتی خوب است، قرقروت هم که می گویی اشکال ندارد، ماست ترش هم که می گویی خوب است پس بنابراین این که می گویی علت این[نهی از خوردن انار، ترش بودن انار است] پس این چه شد؟ خب این علت که ترشی انار نیست. این یک خصوصیت فی خصوص این رمان است. این که الان شما می گویی، این کلام شما لغو است. لِأنَّه حامُض، این می شود لغو. چرا؟ چون ما این همه موارد خلاف برای شما ارائه دادیم.