جلسه ۳۲

صحبتی كه در اینجا است و مطلبی كه در اینجا به نظر می رسد این است كه ایشان در اینجا، خب این یك مطلب به اصطلاح چیز در اینجا هم كاری ندارد، در امر بعد الحذر نظر ایشان این است كه در اینجا استعمال صیغه در امر، استعمال مجازی است چون در اینجا بعثی نیست …وَ إِذٰا حَلَلْتُمْ فَاصْطٰادُوا … ﴿المائدة، ٢﴾ در اینجا بعثی نیست. می گوید من حرمت را برداشتم نمی گوید بروید شكار كنید كه! هان! می گوید شكار كنید؟ صید كنید؟ نمی گوید صید كنید، می گوید حرمت صید برداشته شده، پس امر در اینجا برای بعث نیست، وقتی كه برای بعث نبود می شود مجازی. البته مصححش را هم عرض كردیم، مصحح به جهت این است كه برای رفع آن إنزجار، امر به یك شیء، این خودش تناسب دارد با آن رفع إنزجار. با رفع از آن حرمت، این امر به شیء تناسب دارد، این را بر می دارد. در عرف هم همین طور است.

آنچه كه به نظر می رسد این است كه در اینجا باز استعمال، استعمال حقیقی است. چرا؟ به جهت اینكه در اینجا وقتی كه شارع می آید می گوید وَ إِذٰا حَلَلْتُمْ فَاصْطٰادُوا … ﴿المائدة، ٢﴾ نه اینكه بگوید واقعاً برو صید كن، من به تو امر می كنم صید كنی، وَ إِذٰا حَلَلْتُمْ فَاصْطٰادُوا … ﴿المائدة، ٢﴾ امر بعد الحذر یعنی شارع و مولا از مخاطب می خواهد إختیار صید را، می گوید من این را از تو می خواهم كه اختیار صید را در خودت ایجاد كنی، اختیار صید نه اینكه صید كردن؛ اختیار صید را در خود ایجاد كردن این موجب امر مولوی به صید نمی شود، این موجب بعث می شود برای اختیار صید یعنی وقتی كه می گوید اصطادوا یعنی مخاطب را بر می انگیزاند برای اینكه این صید را اختیار كند و اختیار، طرفین آن السّواء هستند. همین كه می گوید اختیار صید را در خودت ایجاد بكن، نمی گوید برو صید كن، یك وقت می گوید برو صید كن، این می شود امر. حالا یا استحباب یا می شود وجوب. یك وقت اختیار صید است، اصطادوا یعنی اختیار صید را در خودتان ایجاد كنید، این هم بعث است. بعث، حركت است منتهی حركت نه به صید كردن، حركت به اختیار صید است.