جلسه ۳۲

10

سؤال: یعنی همان حالی که قبل از احرام داشت؟
جواب: آهان، أحسنت، یعنی همان حال إباحه و إختیاری كه قبلاً داشت و نسبت به آن امری نبود، امری نبود دیگر، جواز بود. الان در اینجا هُلِش می دهد به آن حالت قبلی. چون قبلاً مُباح بود برای تو، بعد یك مانع آمد، لاتصطادوا، حالا من تو را هُل می دهم، بعث می كنم به آن حالت قبلی كه إختیار صید باشد. قبلاً إختیار داشتی، حالا هم إختیار داری. پس باز استعمال، استعمال حقیقی است، استعمال مجازی نیست.
سؤال: ....؟
جواب: بله؟
سؤال: دیگر هیچ امر مُباح نداریم، همه اش می شود واجب. در هر امری باز امر به إباحه هست، باید إختیار إباحه را بكند؟
جواب: خب بله دیگر. اختیار إباحه را می كند دیگر.
سؤال: پس دیگر امر به إباحه نمی كند؟
جواب: چرا، امر می كند به یك امر مباحی، بعث می كند او را به یك امر مباحی، می گوید تو باید این را برای خودت یك امر مباح بدانی، نمی توانی إباحه را از خودت برداری، باید این را برای خودت مباح بدانی؛ باید مباح بدانی آن را واجب نمی كند، إباحه را برای او واجب می كند یعنی ایجاد حكم إباحه می كند برای او.
سؤال: ....؟
جواب: چرا ما امر به مباح نداریم؟
سؤال: در این حالت پس مباح هست؟
جواب: بله ولی بعث به مباح است. ببینید مكلف در حال تردید همین طور مانده
سؤال: بعث است؟
جواب: هان، همین بعث، همین دیگر. این بعث به چه زبانی باید بیاید؟ به لسان امر می آید یا به لسان اثبات می آید. یا می گوید هذا مباحٌ لک، این می شود جملۀ اثباتیه. یا می آید می گوید إنّی أبحتُ لک هذا این می شود جملۀ انشائیه. من این را برای تو مباح كردم. یا اینكه یجب ان تعتقد بانّ هذا مباح این هم می شود جملۀ انشائیه ای كه وجوب اباحه را در اینجا می رساند. وجوب نه وجوب متعلَّق است، وجوب یعنی اثبات، در اینجا مقام، مقام اثبات است، به معنای الزام است، الزام اباحه، اعتقاد به اباحه، این در اینجا هست.