جلسه ۳۱

این اصول آن وقت می شوند اصول حوزوی، همین كه همه یك جور اما اگر نه، ما بدانیم كه مراتب تكلیف برای هر وضعی و برای هر شخصی تفاوت پیدا می كند، آن وقت آن جوری می شود كه ما تكلیف را به همه بتوانیم گسترش و سرایت بدهیم و جای اشكالی باقی نماند و الّا فرض كنید كه برای حضرت اگر وعید بر ترك هم برایش نباشد پس باید بگوییم برایش وجوب ندارد، پس ما باید رفع وجوب بكنیم! اینكه نمی شود. بگوییم نماز و اینها برای ائمّه علیهم السلام واجب نیست! خب این که صحیح نیست. بر همه واجب است. پس باید چطوری تأیید كنیم؟ در اینجا آن وقت این قضیه است كه اینها از این مسائل كه گذشتند نه اینكه وجوب دیگر برداشته شد، وجوب سر جایش است؛ حكم برای اینها در این مرتبه به این نحو است كه الزام است از ناحیۀ شارع و وعید بر ترك و اینها هم اصلاً نخواهد بود.

پس بنابراین این ولابدّ من جعله من قِبَلِ الشارع غلط است، این جعله من قبل الشارع، این از قِبَل عقل است. بله عقل انتزاع می كند برای هر فردی، عقل آنها انتزاع نمی كند، وعید بر ترك را هم انتزاع نمی كند، عقل آنها چه چیزی را انتزاع می كند؟ اهلیت عبادت را انتزاع می كند و لو بهشت و جهنّمی هم توی كار نباشد، اصلاً خدا گفت ما بهشت و جهنّم را بر می داریم، أمیرالمؤمنین علیه السلام دیگر عبادت نمی كند؟! اولیاء دیگر عبادت نمی كنند؟!

سؤال: این فرض است اما اگر اوامر را نگاه كنیم آیا أمیرالمؤمنین علیه السلام در اینجا اگر... 

جواب: شما آقا یكی را دوست داری، واقعاً دوست داری، بخاطر محبّت آن، بخاطر جلب محبّت آن می روی یك كاری را انجام می دهی بدون اینكه این شخص به شما هیچ گونه عوضی بدهد، پاداشی بدهد، فقط و فقط جلب محبّت اوست. آیا ما انجام نمی دهیم همچنین چیزی را در دنیا؟