
قاعده لاضرار؛ نهی تحریمی یا نفی حکم ضرری؟
بررسی دلالت کلام شیخ الشریعه
آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به بررسی و تحلیل دلالت قاعده لاضرر و لاضرار پرداخته و دیدگاه مرحوم شیخ الشریعه را پیرامون استفاده نهی تحریمی از این جملات مورد نقد و واکاوی قرار میدهند. بحث با طرح اشکالات مبنایی مستشکلان درباره اسم مصدر بودن ضرر و عدم امکان انتساب آن به فاعل آغاز میشود و تفاوت میان معنای اخباری و انشایی بررسی میگردد. در ادامه، چگونگی نفی جعل تسبیب به ضرر در احکام شریعت و مقایسه آن با روایات متعدد نفی احکام به ملاک ضرریت تبیین میشود. همچنین ساختار سیاقی لاضرار، مقایسه آن با لاضرر و دلالت این قواعد بر احکام تکلیفی و وضعی به تفصیل تشریح میگردد تا در نهایت روشن شود که آیا این الفاظ بر معنای حقیقی نفی جنس استوارند یا دلالت بر نهی تحریمی دارند
قاعده لاضرار؛ نهی تحریمی یا نفی حکم ضرری؟
توضیحات:
آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به بررسی و تحلیل دلالت قاعده لاضرر و لاضرار پرداخته و دیدگاه مرحوم شیخ الشریعه را پیرامون استفاده نهی تحریمی از این جملات مورد نقد و واکاوی قرار میدهند. بحث با طرح اشکالات مبنایی مستشکلان درباره اسم مصدر بودن ضرر و عدم امکان انتساب آن به فاعل آغاز میشود و تفاوت میان معنای اخباری و انشایی بررسی میگردد. در ادامه، چگونگی نفی جعل تسبیب به ضرر در احکام شریعت و مقایسه آن با روایات متعدد نفی احکام به ملاک ضرریت تبیین میشود. همچنین ساختار سیاقی لاضرار، مقایسه آن با لاضرر و دلالت این قواعد بر احکام تکلیفی و وضعی به تفصیل تشریح میگردد تا در نهایت روشن شود که آیا این الفاظ بر معنای حقیقی نفی جنس استوارند یا دلالت بر نهی تحریمی دارند
جلسه ۲۴
1أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم
كلام مرحوم شیخ الشریعه در استفادۀ نهی تحریمی بود از جملۀ لاضرر و لاضرار، البته ما بعداً در مقام توجیه و تقریب تفاسیر متفاوتۀ از این كلام در آنجا عرض می كنیم كه ولَوْ این كه این جمله دلالت نهی تحریمی بكند، در عین حال كلام مرحوم شیخ الشریعه وافی به دلالت این جمله بر معنای مراد و بر مصادیق مورد نظر نیست بلكه بالاتر است.
اشكالی كه وارد می شود بر كلام شیخ الشریعه این است كه در جملۀ اول كه دارد لاضرر، ضرر اسم مصدر است و در اسم مصدر انتساب به فاعل معنا ندارد بلكه خود نفس آن طبیعت خارجی و طبیعت حقیقۀ آن ضرر مطرح است بدون انتساب به جهت فاعلی، چطور اینكه در همۀ اسم مصدرها مسأله همین است؛ وقتی كه من می گویم شما خوب صحبت كردی، قول شما خوب بود، این مصدر انتساب به فاعل دارد ولی یك وقتی می آییم نظر می كنیم روی خود آن جهت خارجی مقال، می گوییم «هذا المقال یكون حسنا، مستحسنا» یعنی این گفتار، گفتار خوبی است؛ این كلام، كلام خوبی است؛ مفاد، مفاد خوبی است؛ در اینجا خود آن معنای مصدری مورد لحاظ است، وقتی كه خودش مورد لحاظ شد، بنابراین لاضرر، نفی می كند این معنای خارجی را كه همان معنای اسم مصدری باشد و وقتی ما می توانیم با نفی این معنای ضرر خارجی به یك مفادی برسیم، دیگر به چه دلیل شما معنای اخباری را بر می گردانید مجازاً به معنای نهیی و انشایی؟ این كه دلیل ندارد.
اگر ما دلیل و قرینۀ معینه داشته باشیم برای اینكه از این لفظ معنای مجازی اراده شده، چطور اینكه در ... فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي اَلْحَجِّ … ﴿البقرة، ١٩٧﴾ اینطور می فرمایند گر چه در آنجا هم محلّ بحث است كه چون خداوند متعال نفی رفث و فسوق و جدال خارجی می كند و از آن طرف ما می بینیم كه این رفث و فسوق و جدال در خارج واقع می شود و خداوند حكیم و صادق هم كه دروغ نمی گوید، اینها مجموعاً قرینه می شوند که و لا رفث و لا فسوق و لا جدال اصلاً ابتداءً این در معنای نهیی در اینجا استفاده شده مجازاً، مانند فرض كنید رأیت الاسد فی الحمام كه در اینجا اولاً بلا اول متكلم آن حیوان مفترس را قصد كرده و أسداً را به عنوان مجاز بكار برده؛ البته در لا رفث و لا فسوق در آنجا می آییم می گوییم كه نه، آن هم باز معنا، معنای نفی است و دلیلی بر نهی نیست؛ حالا ما بنابر اشكالاتی كه در اینجا شده داریم مطرح می كنیم هنوز مانده به چیز...
