روایات مشتمل بر عبارت «لاضرر» (2)

بعد فرمود: و قضی ؟ و قضی ؟ و قضی فلان تا اینکه می‌آید و للعاهر الحجر، مفصل است روایتش حالا دیگر روایتش را خود شما می‌بینید، این روایات زیاد است_ حالا یک مطلبی هم در این ضمن یادم باشد که در ذیل این حدیث بگویم، یک اشتباهی که در اینجا بعضی‌ها مرتکب شدند، جهتش را عرض می‌کنم_ بعد راجع به قتل جنین صحبت می‌کند تا می‌آید اینجا که عبادة بن صامت می‌گوید که و قضی أن لاضرر و لاضرار، حکم کرد پیغمبر که ضرری و ضراری ...، و قضی بین اهل البادیه و فلان و این حرفها...تا این مطلب تمام می‌شود. بعد ما می‌بینیم که همین عقبة ابن خالد آمده این اقضیة النبی را، این قضاها را از امام صادق علیه السلام تکه تکه نقل کرده، مثلاً دارد ففی الفقیه باسناد محمد بن عبداللَه بن هلال ؟ عن ابی عبداللَه فرمود قال من قضاء رسول اللَه ؟ فلان، این یک روایت. مثلاً در این جا دارد ففی الکافی و التهذیب از سکونی نقل می‌کند ابی عبداللَه علیه السلام قال رسول اللَه ؟ یعنی همین روایت عبادة بن صامت را، امام صادق این را تکه تکه بیان کردند و این دلیل می‌شود بر اینکه این عبادة بن صامت چه نحوه بیان کرده.

مثلاً در تهذیب محمد بن عبداللَه از عقبة بن خالد از ابی عبداللَه است که فرمود قضی رسول اللَه أنّ ثمرة النخل للذّی عبّرها، ثمرۀ نخل برای کسی است که این را درستش کرده، قبلاً صاحب این نخل هر کسی بوده ثمرۀ نخل هم مال اوست، اگر شما نخل را فروختید، ثمرۀ نخل مال آن کسی است که قبلاً این را درستش کرده، عبّرها یعنی درست کرده، ؟ کرده این را، آخر گرد نر را می‌گیرند و به آن شاخۀ ماده می‌زنند و درست می‌کنند، این ثمرۀ نخل مال آن است، گرچه نخل را بفروشد، الّا أن یشترط المُبتاع، مگر اینکه آن خریدار شرط کند که ثمره‌اش هم مال اوست ولی مقتضای این معامله این است که این نماء ات مال کسی است که این نماء را درست کرده و همینطور در بقیه که حالا من دیگر اینها را نمی‌خوانم ولی در تمام اینها امام صادق علیه السلام این قضاها را یکی یکی بیان کردند و عقبة بن خالد هم اینها را نقل می‌کند و دو تا از اینها همان شفعه است که در آنجا دارد و قال لاضرر و لاضرار و یکیش همان روایت فضل ماء بئر است که در آنجا هم داریم لاضرر و لاضرار ولی در بقیه‌اش لاضرر و لاضرار نیست.