بررسی روایات قضیۀ سَمرة بن جُندب

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

روایاتی که درباب لاضرر و لاضرار است و به این عبارت آمده، همانطوری که عرض کردم به نظر رسید که در هر قضیه‌ای جدا جدا بحث شود و در آخر الامر اینها با هم مقایسه بشود به عکس آنچه که در باب محاظرات نوشتند که خود این قاعده را آمدند و قضایای متعددی ذکر کردند و بعد روایات دیگر را، این به نظر می‌رسد که ما اگر از هر قضیه‌ای فارغ بشویم بهتر است تا اینکه یک مرتبه تمام آنها مخلوط با هم بحث بشود، آن وقت نتیجه‌اش را با هم مقایسه می‌کنیم.

در قضیۀ سمرة بن جندب آنچه که از طریق شیعه از امام باقر علیه السلام بیان شده، به دو طریق است.یکی از طریق عبداللَه بن بکیر است.

عبداللَه بن بکیر فطحی مذهب است و بعد از امام صادق علیه السلام قائل به امامت عبداللَه افطح شد ولکن روایاتش مورد قبول است و از این نقطه نظر فرد ثقه‌ای است .

و طریق به عبداللَه بن بکیر، دو طریق است، یکی طریق صدوق است که طریق صدوق به عبداللَه بن بکیر، پدرش است، عن عبداللَه به جعفر حمیری عن احمد بن محمد بن عیسی عن الحسن بن علی الفضّال، عن عبداللَه بن بکیر، این طریق صدوق است، همیشه به عبداللَه بن بکیر، که ایشان در مشیخه‌اش این مطلب را ذکر کرده و تمام اینها افراد موثقی هستند و هیچ قابل خدشه نیستند. 

این روایتی را که صدوق نقل می‌کند این روایتی است که در آن دارد که: لاضرر و لاضرار، چیز دیگری ندارد، انّک رجل مضار ندارد و لاضرر و لاضرار علی مؤمن، این قید علی مؤمن را هم ندارد، همین، لاضرر و لاضرار، این یک طریق است که این روایت سنداً صحیح و معتبر است و قابل خدشه نیست، پس این یک روایت صحیح با جملۀ لاضرر و لاضرار ما در اینجا داریم.