جلسه ۴۲۷

استاد: نه، ببینید آن بحث دیگر است و یکی از شقوقی هست که جای صحبت دارد، صحبت ما بر همان مبنای شیخ و بر مبنای مرحوم نائینی این است که آیا این دو امر خارجی که الآن علم اجمالی به آنها تعلق گرفته ـ کاری به این نداریم که یک نفر می‌خواهد این را شرب کند و یک نفر هم طرف دیگر را، ما فعلاً به خود این دوتا عین خارجی کار داریم ـ آیا این دو عین خارجی در عالم ابهام متعلق برای حرمت هستند یا چون معنون به‌عنوان هستند [متعلق برای حرمت‌اند]؟! من عنوان را کار دارم نه‌اینکه دو نفر جدا می‌خواهند شرب کنند یا یک نفر! چه فرق می‌کند یک نفر الآن شرب کند یک نفر هم سال دیگر شرب کند؟! آن دیگر وجود خارجی ندارد این دوتا مکلف می‌شود؛ یک مکلف امروز و یک مکلف فردا. بله، شما می‌توانید بگویید که اگر یک مکلف باهم مخلوط کند و بخورد ... ولی الآن یک مکلفی که این کار را می‌کند بعد هم دفع می‌شود حالا مکلف جدید حکم جدید دارد می‌گوید که من که نکردم چه فرق می‌کند دو نفر این کار را بکنند یا یک نفر بکند؟!

طریقۀ تعلق تکلیف در واجب کفائی

من‌باب‌مثال دو نفر نشسته‌اند ـ نه‌اینکه یک نفر بیاید ـ بنده و حضرت‌عالی سرکار فیض آثار مناقب شعار هردو در اینجا نشسته‌ایم و یکی از این دوتا هم خمر است آیا می‌توانیم بگوییم که یکی را شما بردار بخور و یکی را من می‌خورم؟! می‌توانیم این حرف را بزنیم؟! نه، چرا نمی‌توانید بگویید؟! چون خودتان را با آن واقعیت تطبیق دادید یعنی همین‌که شما و من در کنار هم نشسته‌ایم یک تکلیف آمد گرچه دو نفر هستیم! الآن کسی می‌تواند این حرف را بزند؟! همین الآن دارم از شما سؤال می‌کنم؟! این مسئله عرفی است دیگر، دو نفر الآن در اینجا نشسته‌اند و می‌دانند یکی قطعاً خمر است، این می‌گوید که ما که دو نفر هستیم پس یکی را شما بخور و یکی را من می‌خورم! آیا این کار را می‌کنند یا نمی‌کنند؟!