جلسه ۴۱۷

وقتی شارع حکم به اضطرار بکند در آنجا خود شارع هم باشد و اگر مشرف به هلاکت باشد همین خمر را می‌خورد؛ رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم هم باشد همین کار را انجام می‌دهد! حالا اتفاق نیفتاده ما فرض می‌کنیم! ما هم باشیم همین کار را می‌کنیم چون حرمت هلاکت نفس از حرمت خمر بالاتر است! حالا گرچه گفتن این نسبت به رسول خدا و امام علیه‌السّلام صعب است ولی حکم شرعی است.

حالا شاید امام علیه‌السّلام در طول مدت عمر کاری بکند که هیچ اتفاق نیفتد ـ توجه کنید! ـ حالا اگر من‌باب‌مثال اگر یک‌وقت دیدید یک‌جا امام مضطر‌ٌ إلیه خمر خورد تعجب نکنید! اینجا همان جایی است که مقدّس‌ها بار زمین می‌گذارند! مقدّس‌ها می‌گویند که امام اصلاً یک هم‌چنین وضعیتی را پیش نمی‌آورد که مجبور بشود خمر بخورد! ولی ما فرض می‌کنیم بر اینکه اگر امام علیه‌السلام در یک هم‌چنین وضعیتی دچار شد آیا امام علیه‌السلام می‌میرد و خمر نمی‌خورد یااینکه امام علیه‌السّلام به اضطرار عمل می‌کند؟! امام باید به اضطرار عمل کند.

شناخت مردم از امام خلاصۀ در فعل و ظاهر و مرتکزات ذهنی

یکی از مصادیق اینکه می‌گویم که ما امام را نشناختیم همین است که ما فقط امام را در قالب نماز شب شناختیم، ما فقط امامی را قبول داریم که وقتی می‌آید طول عمامه‌اش شانزده متر باشد یا وقتی که نماز می‌خواند فرض کنید صدای ﴿وَلَا ٱلضَّآلِّين﴾¹ نمازش باید تا چند متر برود، اگر یک‌وقت امام آمد حمدش را در پنج ثانیه خواند ما می‌گوییم که این امام نیست! یا اگر فرض کنید رکوعش را سریع یک سبحان الله گفت و بلند شد می‌گوییم که این امام نیست! ما خواستیم امام را در فعل بشناسیم، در ظاهر خواستیم بشناسیم، در آن مرتکزات ذهنی خودمان خواستیم بشناسیم. شرع، شرع است چه تفاوت می‌کند؟! اضطرار همان‌طوری‌که برای من حلال است برای امام هم حلال است، اکل میته همان‌طوری‌که برای من حلال است برای امام هم حلال است چه تفاوت می‌کند؟! امام که خارج از [شرع] ما عمل نمی‌کند! حالا خدا پیش می‌آورد یا نمی‌آورد آن دست ما نیست. شاید خدا برای امام پیش نیاورد اما حالا اگر خدا خواست پیش بیاورد چه؟!