جلسه ۳۸۶

اما اگر این یَد به هر دوی این ثوبین تماس پیدا کرد می‌گویند که در اینجا نجاست قطعی است و دیگر سریان سریان قطعی شده یااینکه هردو ثوب در آنجا برای نماز [استفاده شود] یا أحدهما مثلاً غصبی باشد می‌گویند که باید با کِلا الثوبین صلاة خوانده شود تا تحصیل آن برائت حاصل بشود. اینجاست که فقهاء ادلۀ حلّ را به موارد شبهات بدویه تخصیص زده‌اند و گفتند که مقصود امام علیه‌السّلام در «کُلُّ شیءٍ هو لک حلالٌ» شبهات بدویه است نه شبهات مقرون به علم اجمالی! درحالی‌که لسان روایت لسان، لسان توسعۀ از شبهات بدویه و اعمیّت از شبهات بدویه است، مثلاً موردی است که آن شخص علم به وقوع واحدِ متنجّس در بین اشیاء کثیره دارد. الآن خیلی‌ها هستند که این ذبیحه‌های بیرون را نمی‌خورند، الآن این مرغ‌هایی که در بیرون هست را نمی‌خورند، من خودم یک جایی مهمان بودم آن صاحب البیت که یکی از منبری‌های معروف در همین قم هست، دو سه نفر دیگر از فضلاء هم در آنجا بودند، آن صاحب البیت رو کرد به یکی از اینها گفت که آقا بفرمایید این مرغ ذبیحۀ خود ماست، ذبیحۀ بیرون نیست! بعد آن شخص گفت که من قطع دارم بر اینکه این مرغ‌ها در بیرون بدون بِسم الله هستند! می‌گفت که قطع دارم به این کیفیت هستند! ایشان نوۀ مرحوم آقای میلانی بود، شخص فاضلی هم هست ما باهم هم‌درس بودیم. درس آقای وحید ایشان هم می‌آمد. ایشان می‌گفت که من اصلاً مرغ بیرون را نمی‌خورم، و آن شیخ می‌گفت که ما هم چندتا مرغ می‌گیریم و در همین‌جا با بسم الله ذبح می‌کنیم و می‌دهیم تمیز می‌کنند و مصرف می‌کنیم. هستند الآن بعضی‌ها که به این کیفیت دارند عمل می‌کنند! حالا ما این کار را نمی‌کنیم حالا ما چه‌کار داریم که برویم تحقیق کنیم و ... سوق مسلمین و بلاد مسلمین است و ... به این مقدار کفایت می‌کند. حالا علتش هم که دیروز آقا شیخ... صحبت کردند بعداً می‌آید که چرا مسئله به این کیفیت است.