جلسه ۳۶۶

حالا نکته در اینجا این است که ایشان صریحاً در آنجا نوشته‌اند که نگاه کردن به بدن زن غیر مسلمان شرعاً اشکالی ندارد درصورتی‌که قصد ریبه نباشد!¹ خب آقای محترم تو برمی‌داری هم‌چنین حکم شرعی را در رسالۀ شرعی می‌نویسی، آن‌وقت بچۀ شانزده‌ساله، هفده‌ساله، بیست‌ساله برمی‌دارد اینها را می‌خواند و آن‌وقت چه مفاسدی بر آن بار می‌شود؟! بله من هم می‌دانم درصورتی‌که ریبه نباشد اشکالی ندارد! اما تو بلند بشو برو یک زن بیست‌سالۀ جوان قشنگ ستارۀ سینمای هالیوود بیاور آن‌وقت بگو نگاهش بکن خوشت نیاید! یک هم‌چنین چیزی اصلاً امکان ندارد! نشستن و همین‌طوری در عالم هورقلیا فتوا دادن که هنر نیست! این مربوط به آن افراد از نفس گذشته‌ای است که زن بیست‌ساله و دیوار برای آنها فرق نمی‌کند. بله، اما کجا پیدا می‌کنید؟! کجا یک هم‌چنین آدمی را پیدا می‌کنید؟! یعنی این حرف‌ها را اصلاً زدن غلط است و معلوم است اینها اصلاً مجتهد نیستند، بیخود اسم خودشان را چه گذاشته‌اند. آقا مردم دارند با توجه به این قضایا گمراه می‌شوند و چیزهایی دیگری هم که هست.

رسالۀ عملیه‌ای که نوشتنش حرام است!

ببینید این مسئله را نمی‌فهمد که تبعات این فتوایی که دارد می‌دهد چیست! یک جوان هجده‌ساله می‌گوید که من خوشم نمی‌آید، ریبه نیست. بعد آن‌وقت چه می‌گویند؟! بعد می‌گویند که وظیفۀ فقیه فقط بیان احکام است و تشخیص موضوعات به عهدۀ فقیه نیست! خب این جوان هجده‌ساله و بیست‌ساله که می‌آید رسالۀ شما را الآن برمی‌دارد می‌خواند، او چطور می‌تواند حکم را تشخیص بدهد؟! چطور می‌تواند خودش یک موضوع را تشخیص بدهد؟! و سایر مسائل دیگر که خب طبعاً می‌بینیم! اینها متوجه حقیقت فقه و بیان احکام و در اختیار گذاشتن نیستند، فقط به فقه به‌عنوان یک سری احکام خشک ـ بدون اینکه این مسئلۀ عملی و نتایج عملی آنها در میان مردم و در میان جامعه هست ـ نظر می‌کنند و نوشتن رساله به این کیفیت شرعاً حرام است! فقیه یا باید به حقیقت مسئله برسد و مصالح و مفاسدش را بداند یااینکه اگر نیست ننویسد و مردم را گمراه نکند! و امثال این قضایا در رساله‌های توضیح المسائل بسیار است.