جلسه ۳۱۴

پس اینکه طیّب را به‌عنوان یک امر وجودی ذکر می‌کنید که مقتضی عدم طیّب است در صورت مشکوک الطیّبیه، این در اینجا محلّ کلام است. بله! ﴿أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّيِّبَٰت﴾ به همین مواردی برمی‌گردد که انسان احساس استنفار و تنفّر و اینها نسبت به آن نداشته باشد که متولّد از حلال و حرام هم داخل در همین طیّبات است إلاّ ما خَرَجَ بالدلیل که آن مواردی که حتی شارع ... مثل خمر، کسانی که خمر می‌خورند لذت می‌برند اگر لذت نبرند که خمر نمی‌خورند، شرب خمر و پول زیادی که بابت آن می‌دهد به‌خاطر این است که لذت می‌برد إلاّ ما خَرَجَ بالدلیل که در مورد خمر بااینکه طیّب هست و خیلی عالی است ولی درعین‌حال شارع او را حرام می‌کند یا در مورد لحوم و اینها به این کیفیت ممکن است بگوییم.

اگر روی این حساب بگوییم دیگر آن‌وقت در مورد مشکوک اصلاً احتیاج به اصالة الحل نداریم؛ نفس احراز طیّب بودن خودش این مصداق را داخل در تحت آیۀ شریفه می‌کند إلاّ ما خُصِّصَ بالدلیل دیگر حتی نیاز به قاعدۀ طهارت و اینها نداریم. یعنی ما حتی از اینها یک پله بالاتر هم می‌رویم که اگر طیب بودن آن طیب بودن است که مردم احراز این عنوان را بکنند، بسیار خوب یک حیوانی است که این حیوان در شبهات حکمیه است و این مشکوک بین طهارت و نجاست است ولی طیّب است خود طیّب بودن اقتضاء می‌کند که مشمول آیه باشد.

مگر اینکه در اینجا بگوییم که نه، طیّبی که از ناحیۀ شرع بیاید: ﴿أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّيِّبَٰت﴾، این طیّبات را هم شارع بیان کرده که تفسیرش هم بعد می‌آید آن‌وقت آن مسئله می‌رود داخل در شبهات حکمیه می‌شود که درصورتی‌که شک داریم آیا داخل در تحت عنوان شارع هست یا نیست، دیگر در آنجا قاعدۀ اصالة الحل است. علیٰ‌کلّ‌حال این افتراق بین طهارت و حلیت و جمع بین طهارت و حرمت اکل وجهی ندارد.