جلسه ۲۹۴

حالا در زمان واحد یعنی در مرتبۀ واحد نه زمان، تمام احکام همه مجعول هستند. هر حکمی که در آن مرتبه مجعول باشد یک مابإزاءای در عالم خارج قطعاً باید داشته باشد یعنی فرض کنید وقتی که حکم احتراز از خمر مجعول است، این احتراز از خمر در اینجا به‌واسطۀ آن جنبۀ مکدریّت و مُظلمیّتی که دارد در کنار او ممکن است مسئلۀ احتراز از خمر بما هوَ مُضرٌ و بما أنَّه مضرٌ مطرح باشد و یک امر واحد و تعیّن خارج مصداق برای دو قضیۀ طبیعت کلیه قرار بگیرد و این اشکالی ندارد؛ الخمرُ حرامٌ مِن حیثُ إنَّه مکدر و الخمرُ حرامٌ مِن حیثُ أنّه مضرٌ للبدن یا فرض کنید که الغصبُ حرامٌ مِن حیثُ إنّه تعدٍّ بِحقوقِ الناس و از طرف دیگر من‌باب‌مثال این شیئی که الآن در اینجا هست واجب الاحتراز هست و أنَّه حرامٌ مِن حیثُ أنَّه نجسٌ؛ شخصی یک چیز متنجّسی دارد، یک مایع متنجّسی دارد و می‌خواهد این را به یک مصرفی برساند یا مصرف مفیدی برساند مثل الکل که یک مصرف مفیدی دارد، حالا شما بیایید این الکل را از یک منزل غصب کنید و ببرید و بعد هم تناول بفرمایید، این الکل از دو جهت منهی شارع است، یکی از نظر اینکه حُرمت بر مسکریّت تعلق گرفته است و از یک طرف دیگر اینکه غصب است.

اگر انسان خمر را در منزل یک مسلمان ببیند شرعاً می‌تواند آن را ازبین ببرد اما در منزل یهودی و نصاری نمی‌تواند انجام بدهد. اگر در منزل مسلمان باشد هدم و اهلاک او جایز است مثلاً شما منزل یکی از دوستانتان می‌روید، می‌بینید که بالأخره این در آنجا هست دیگر، حالا تفاوت می‌کند دوست داریم تا دوست، منظور من دوست سلوکی نیست او که شرب خمر نمی‌کند، بالأخره دوستان دیگر علیٰ‌کلّ‌حال! مثلاً در آنجا شاید یک خمری باشد، کسی امانت گذاشته باشد، شما می‌توانید او را اهلاک کنید!