بررسی حدیث «الأشیاءُ مُطلَقةٌ...» (3)

پس اگر شما اباحه را مولویه می‌دانید این اباحۀ مولوی باید در ظرف انشاء باشد اگر این اباحه را اباحۀ درقبال اصالة الحظر می‌دانید که آن اصل اباحۀ در جاهلیت تا زمان شرع امتداد دارد، دیگر در آنجا بیان اخبارِ صفتی از صفات الله نیست.

مفاد ظهور روایت

پس آنچه که از مسئله و روایت استفاده می‌شود و آن ظهوری که به‌نظر ما می‌رسد این است که

انشائی بودن روایت

اولاً در «کلُّ شیءٍ مطلق حتی یَرِد فیه نهی» شکی نیست حتی از ظهور بالاتر که امام علیه‌السّلام در مقام انشاء هست؛ در مقام انشاء بودن این مسئله حرفی نیست. یعنی این روایت را شما به هر کسی ارائه بدهید حتی اگر امام علیه‌السّلام در اینجا باشد این امام در اینجا باشد ما از امام بشنویم؛ امام علیه‌السّلام همین‌طور بفرمایند: «کُلُّ شیءٍ مطلق حتی یَرِد فیه نهی» شما چه چیز می‌فهمید؟! آیا اخبار می‌فهمید از صفات الله تعالی از جود، بخشش، اعطاء، غفران، رحمانیت و اینها یااینکه جعل حکم می‌فهمید؟! جعل حکم می‌فهمیم.

«شیء» یعنی مجهول‌الحکم

یعنی اگر امام باقر علیه‌السّلام بفرماید: «کُلُّ شیءٍ مطلق حتی یَرِد فیه نهی» ما می‌فهمیم که هر شیء مجهول الحکم. یعنی مقام جهل است.

معنای «یَرِد»: وصول یا صدور؟

و منظور از «حتی یَرِد فیه نهی» ورود به معنای صدور نمی‌تواند باشد به‌جهت اینکه برای ما فایده ندارد؛ حالا فرض این است این نص از پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم صادر شده است ولی به گوش من نرسیده است؛ به‌درد من نمی‌خورد، این جعل اباحه به‌درد نمی‌خورد. نهی‌ای که از پیغمبر صادر شده یا امام برود در منزل خودش در اتاق بسته یک نهی‌ای صادر بکند بنده هم در حیاط هستم، اصلاً صدای امام به گوش من نمی‌رسد، راوی اصلاً برای من بیان نمی‌کند، هیچ راهی برای رسیدن و وصول به این امر ندارم، این نهی امام چه فایده‌ای برای من دارد؟! هزار دفعه هم امام بگوید: الخمرُ حرام به‌درد من نمی‌خورد.