بررسی حدیث سعه (2)

معلوم می‌شود که منظور حضرت این است که آن لحم برای مجوسی باشد ظاهراً اشکال دارد دیگر گرچه در آن بحثی که راجب به تذکیه و اینها بود یااینکه مثلاً «یعلموا» را نزنیم به حکم «یعلموا» را بزنیم به شخص، اگر شخص را بشناسد و می‌توانند به دستش برسانند یا در اینجا باید ببرند برسانند یااینکه مثلاً نسبت به‌خصوص مورد یا از کلی خارجی قطعاً بدانند که این برای مجوس است خب آن غذایی که در آن لحم هست آن را نمی‌خورند اما بقیه را می‌خورند.

علیٰ‌أیّ‌حال فعلاً بحث ما در سعه است آن بحث بعد که غایت است برای ما مطرح نیست. حالا که دوران امر بین حرمت و اباحه است «هُم فی‌ سَعَةٍ» یعنی می‌توانند اینها این جانب را بگیرند.

روایت پنجم که روایت نوادر راوندی است:

نَوادِرُ الرّاوَندیِّ، عَن عَبدِ اَلواحِدِ بنِ إسماعیلَ الرّویانیِّ عَن مُحَمَّدِ بنِ الحَسَنِ اَلتَّمیمیِّ عَن سَهلِ بنِ أحمَدَ الدّیباجیِّ عَن مُحَمَّدِ بنِ مُحَمَّدِ بنِ اَلأشعَثِ عَن موسَى بنِ إسماعیلَ عَن أبیهِ إسماعیلَ بنِ موسَى عَن أبیهِ موسَى بنِ جَعفَرٍ عَن آبائِهِ عَلَیهِمُ السَّلاَمُ قالَ: سُئِلَ عَلیٌّ عَلَیهِ‌السَّلامُ عَن سُفرَةٍ وُجِدَت فی اَلطَّریقِ فیها لَحمٌ كَثیرٌ وَ خُبزٌ كَثیرٌ و بَیضٌ و فیها سِكّینٌ فَقالَ: «یُقَوَّمُ ما فیها ثُمَّ یُؤكَلُ لِأنَّهُ یَفسُدُ فَإذا جاءَ طالِبُها غُرِمَ لَهُ.»

فَقالوا لَهُ: یا أمیرالمؤمنینَ لاَ نَعلَمُ أ سُفرَةُ ذِمّیٍّ هیَ أم مَجوسیٍّ. فَقالَ: «هُم فی سَعَةٍ مِن أكلِها حَتَّى یَعلَموا.»¹

یک دقتی در این روایت شده است اینجا را هم لحاظ کنید، یک وقت ممکن است منظور این شخص این باشد که می‌خواهد بگوید: ما نمی‌دانیم اصلاً سفرۀ ذمی است، مجوسی است، گبر است، کافر است، یک وقتی با این بیان دارد بیان می‌کند که خوردن از سفرۀ اینها اشکال دارد مثلاً ذمی و یهودی و مسلمان و اینها اشکال دارد، خب دیگر در اینجا این مشمول همان حدیث قبلی می‌شود که حضرت می‌فرمایند: «هُم فی‌ سَعَةٍ حَتَّى یَعلَموا»؛ می‌توانند بخورند تااینکه بدانند این مثلاً سفرۀ چه کسی بوده است.