ادلۀ قرآنی بر برائت (4)

بنابراین اینکه الآن خدا یهود را توبیخ می‌کند بر اینکه شما تحریم می‌کنید چیزی را که خدا آن چیز را حرام نکرد، این توبیخ به فعل شخص و یهود برمی‌گردد و به پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم کار ندارد! خداوند یک احکامی را نازل کرد و پیغمبر هم این احکام را ابلاغ کرد، حالا این احکام یا به‌دست ما رسیده‌اند یا نرسیده‌اند. خدا که نمی‌تواند ما را توبیخ کند بر آن احکامی که به‌دست ما نرسیده است! چون آن احکامی که به‌دست ما نرسیده که اصلاً در اختیار ما نیست! این احکام به سبب اخفاء ظالمین بر ما مخفی است یا به سبب بعضی دعاوی مخفی است مثلاً تقیّةً تمام کتابخانۀ محمد بن أبی‌عمیر را سوزاندند و ازبین بردند برای اینکه به‌دست هارون و امثاله نیفتد.¹ یک کتابخانه‌ای بود که از امام صادق علیه‌السّلام این کتاب‌ها را نوشته بود! بسیاری از این کتاب‌ها در این کتابخانه‌ها همه سوخت و ازبین رفت! در تاریخ داریم بعضی از این اصحاب کتابخانه‌ای را آوردند و در دجله ریختند یعنی تمام کتاب‌ها ـ چند هزار جلد کتاب ـ را در دجله غرق کردند و همه را ازبین بردند. الآن بسیاری از کتاب‌ها مخفی است، عام‌هایی که خاص دارد ولیکن خاصّش نیامده است، مطلق آمده مقیدش ازبین رفته است، مجمل آمده مبیّنش ازبین رفته است و تمام اینها...

برگشت توبیخ در آیه به علم مکلف، نه به احکام 

حالا صحبت ما این است که این توبیخی که خداوند یهود را می‌کند، آیا توبیخ برای این است که من حکم را فرستادم، تو چرا قائل به حرام هستی؟! ممکن است حکم به‌دست من نرسد، ممکن است یهود بگوید که من نمی‌دانم الآن این لحم غنم حلال است یا حرام است! خدا توبیخ می‌کند که تو علم داری و عالم به اباحه هستی درعین‌حال قائل به تحریم هستی پس توبیخ به علم مکلف برمی‌گردد و رجوع داده می‌شود، نه به احکامی که از ناحیۀ پروردگار یا از ناحیۀ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آمده است؛ بلکه توبیخ متوجه مکلف است از ناحیۀ تقصیر مکلف، خب مکلف کِی مقصر است؟! در وقتی که برخلاف علم، حکمی را بر خود تکلیف کند که آن حکم خلاف ما انزل الله باشد، در اینجا تازه توبیخ متوجه این مکلف است!