محاذیر تعبد به أمارات (2)

تلمیذ: ؟؟؟

استاد: آن‌هم از باب این است که پیش امام ثقه است، اگر ثقه نبودند امام اسمشان را نمی‌برد.

استاد: نه، آن‌هم به‌خاطر وثاقت است و شما باز هم همین حرف را می‌زنید! وثاقت یعنی چه؟! عمامه و ریش که نیست، بلکه فهم است، درایت است، تجربه است، صداقت است، ضبط است، تلقّی به قبول است، حدّت است، ذکاء و استعداد است، اینها من‌حیث‌المجموع وثاقت است. وثاقت یک امری نیست که از خارج بیاید بلکه یک امر متولدی از مجموعۀ قضایا است که اسم آن را وثاقت می‌گذاریم.

الآن خیلی از افراد و رفقا و دوستان هم هستند که از رفقا هستند ولیکن من به آنها وثوق ندارم! وثوق ندارم نه‌اینکه کافر هستند نه! آدم صادقی هم هستند؛ ولی اصلاً خودشان نمی‌فهمند که اشتباه می‌کنند، تقصیر هم ندارند. معنای اینکه شخصی پیش شخصی مورد وثوق نباشد [به این معنا نیست که] او گناه می‌کند و خلاف می‌کند و منافق است، نه! شرایط برای قبول خبر در او جمع نیست، تقصیری هم ندارد و آدم صادقی است ولی شرایط را ندارد! آدم پشت سر او نماز هم می‌خواند ولی قبول خبر از یک هم‌چنین شخصی کفایت نمی‌کند!

اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد