فرق بین قرینۀ منفصله و قرینۀ متصله در ظهورات

با توجه به چنین مسئله‌ای آن قانون و اصلی را که ما در مورد اخبار ناقلین از منقولُ عَنْهم در نفی قرینۀ حالیه جاری می‌کردیم آیا در اینجا هم می‌آید؟! نمی‌آید، چون هدف آن کسانی که آیات را نقل می‌کنند فقط نصوص است نه بیان قرائن، پس عدم شهادت آنها بر قرینۀ حالیه دالّ بر یک شهادت سلبیه نخواهد بود و قرینۀ حالیه و متصله را نفی نخواهد کرد؛ بلکه عدم شهادت به عبارت دیگر عدم الوجدان لا یَدلّ علی عدم الوجود لعلّ اینکه در اینجا قرنیۀ متصله وجود داشته باشد و آن قرینۀ متصله باعث تغییر آن معنا شود.

بناءًعلیٰ‌هذا ما نمی‌توانیم این آیۀ ﴿وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّمَا غَنِمۡتُم مِّن شَيۡءٖ﴾ را دالّ بر معنای عموم قرار دهیم و از آن استفادۀ ربح در همۀ انواع و اقسام موارد مُربحه داشته باشیم. این شبهه‌ای است که موجب می‌‌شود به‌طورکلی هیچ ظهوری دیگر در قرآن حجّیت نداشته باشد، نه‌تنها اصلاً ظهورش حجّیت نداشته باشد بلکه به عبارت دیگر اصلاً ظهور منعقد نشود. چون قرائن منفصله به اعتقاد ایشان و آن‌طوری که متداول است به انعقاد ظهور دخالت ندارد، بحث راجع به حجّیت ظهور است که با اصل عدم قرینۀ منفصله حجیت ظهور اثبات می‌شود اما درهرصورت ولو اینکه بدانیم قرینۀ منفصله‌‌ای هم هست در عین حال ظهور منعقد می‌شود. صحبت در این است که آیا این ظهور حجّیت دارد یا ندارد؟ آن‌وقت در این‌ صورت ما با اصل عدم قرینه، حجّیت را در اینجا ثابت می‌کنیم. اما در قرینۀ متصله و قرینۀ حالیه اصلاً ظهور منعقد نمی‌شود الاّ با اطلاع بر قرائن حالیه و قرائن لبّیه که قرینۀ متصله هستند. پس با نفی آن قرائن به‌واسطۀ شهادت سلبی راوی ظهور منعقد می‌شود و به‌واسطۀ انعقاد ظهور حجّیت بار می‌شود؛ ولی در اینجا که اصلاً ناقل درصدد بیان قرینه نیست ولو هزارتا قرینه هم باشد، آن اصل عقلائی در اینجا نمی‌آید بنابراین آیات قرآن هیچ ظهوری ندارد و راحت پی کارش می‌رود. این از افاضات ایشان در اینجا بود.