جلسه ۱۶۱

یا رسول‌الله هیچ‌چیز گیر خودتان نمی‌آید؟! این‌طور نیست، هرچه گیر او بیاید اوّل گیر تو آمده است، اوّل یک نسخه‌اش داخل پروند‌ۀ ایشان رفته است بعد یک جمله یک حرفی هم ما به او می‌دهیم. یک کتابش را به تو می‌دهیم و یک سطرش هم به او می‌دهیم، یک باغش را به تو می‌دهیم و یک درخت یا یک سیبش را به او می‌دهیم، یک دریایش را اوّل به تو می‌دهیم بعد یک لیوان آبش را هم به او می‌دهیم، این‌طور است نه‌اینکه این بیاید و زحمت بکشد و فقط همه‌اش برای هدایت ما آمده باشد. بَه، ما چه کسی هستیم که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم برای هدایت ما آمده است! نه‌جانم، اوّل خیر به خودش می‌رسد! این «وَارفَع دَرَجته»² که می‌گوییم برای این است که او دائماً در ذات پروردگار دارد از همین خیراتی که پیش فرستاده است و پس فرستاده است و الآن دارد انجام می‌دهد بهره‌مند می‌شود.

دلیل تأکید بزرگان بر صلوات بر پیغمبر

اینکه می‌گوییم که انسان همیشه باید بر پیغمبر صلوات بفرستد به‌خاطر این است که این صلواتی که می‌فرستد یک خیرش به ایشان می‌رسد وقتی که به ایشان رسید به خود انسان برمی‌گردد والاّ ما همین‌طور بنشینیم به پیغمبر صلوات بفرستیم، چه گیر ما می‌آید؟! مگر بنده بی‌کارم؟! به پیغمبر می‌دهی، به من که نمی‌دهی! حالا پیغمبر هم باشد به من چه مربوط است؟! هر کسی می‌خواهد باشد، خودش برای خودش صلوات بفرستد! چرا من بفرستم؟! هیچ‌وقت کار خدا بی‌حساب نیست. صلواتی که می‌فرستید، صدقه‌ای که می‌دهید، اطعامی که می‌کنید، از فقرا دستگیری می‌کنید، کار خیری که انجام می‌دهید، درسی که می‌دهید، درسی که می‌خوانید، مطالعه‌ای که می‌کنید، تبلیغی که می‌کنید و ارشادی که می‌کنید، تمام این کارهایی که می‌کنید «[یا علی!] لَئِن یَهدیَ اللهُ عَلی یَدَیکَ نَسمَةً خَیرٌ مِمّا طَلَعَت عَلَیهِ الشَّمسُ»³ یعنی این است، که اگر شما یک فردی را هدایت کنید اندکی به راه بیاورید از آنچه که دنیا و مافیها است «خَیرٌ مِمّا طَلَعَت عَلَیهِ الشَّمسُ» یعنی دنیا و مافیها یعنی هرچه را من از دنیا و مافیها به تو بدهم برایت بیشتر است یعنی فوائدی در این هدایت به تو می‌رسد که اگر خدا دنیا و آخرت را بخواهد به تو بدهد قبول نمی‌کنی، می‌گویی که نه می‌خواهم این کار را انجام دهم. اوّل نفعش به خود انسان می‌رسد.